السُّنْقُرُ أو السُّنْقُورُ أو الشُّنْقَارُ أو الشَّاهِينُ البَحْرِيُّ (الاسم العلمي: Falco rusticolus) هو أضخم أنواع الصقور، يتوالد في سواحل القطب الشمالي وجزر أمريكا الشمالية وأوروبا وآسيا، ومقيم هناك أيضاً، ولكن بعض السناقر تنتشر على نطاق أوسع بعد موسم التكاثر، أو في فصل الشتاء، وإن التشرد الفردي (Individual vagrancy) يمكن أن يأخذ هذه الطيور لمسافات طويلة. وتتواجد هذه الطيور في معظم أنحاء نصف الكرة الشمالي، مع مجاميع في أمريكا الشمالية وغرينلاند وشمال أوروبا. ويختلف لون ريشها باختلاف مكان سكنها، حيث يتراوح اللون من الأبيض إلى اللون البني الداكن. ولعدة قرون، عد السنقر طائر صيد ثمين، وذا قيمة عالية لدى الفايكنج. وكذلك يعد هذا الطير الرمز الوطني لأيسلندا. إن الاسم الشائع يأتي من gerfaucon بالفرنسية، وفي لاتينية العصور الوسطى هو gyrofalco. فالجزء الأول من الكلمة قد يأتي من اللغة الألمانية العليا gîr (راجع الألمانية الحديثة Geier) ومعناها "نسر"، في إشارة إلى حجمه مقارنة مع الصقور الأخرى؛ أو من (gȳrus) باللاتينية ومعناها «الدائرة» أو «مسار منحني» وذلك لتحليق هذا الطير دائرياً عند بحثه عن فريسة، مختلفتةً عن طريقة صيد الصقور الأخرى في نفس مناطقها. ويطلق على سنقر الذكور ب (gyrkin) في فن الصيد بالصقور. ويتكون الاسم العلمي للمصطلح من الكلمة اللاتينية للصقر (Falco)، وساكن الريف (rusticolus).

Raroh lovecký (Falco rusticolus) je velký dravý pták z čeledi sokolovitých. Další národní názvy: sokol islandský, sokol lovecký. Monotypický druh. Délka: 50–60 cm (53–63 cm) rozpětí křídel: 110–130 cm (109–134 cm) hmotnost: samec 960–1300 g, samice 1400–2000 g. Největší sokolovitý pták, velký jako káně (řád dravci). Zbarvení je značně variabilní, od téměř úplně bílých až po šedohnědé jedince. Dokonce i mláďata z jednoho hnízda jsou zbarvena různě. Na hlavě nemá žádnou kontrastní kresbu (ani vous, tzn. svislý pruh od koutku zobáku dolů). Na hlavě je mírně patrná kápě. Křídla jsou kratší než ocas. Ocas a kostřec mají jednobarevnou kresbu (např. ve srovnání se sokolem stěhovavým). V letu je zespodu patrné tmavé pole táhnoucí se středem křídla. Variabilita opeření je obecně vázána na rozšíření, ale se značnými překryvy a proměnlivostí. Bílá morfa, která převládá v Grónsku a vyskytuje se také na Sibiři, je bílá s tmavými konci křídel a trochou tmavých teček. Světle šedá morfa je bledě šedá s bělavým proužkováním (Island). Tmavošedá morfa je středně šedá se světle šedým proužkováním (Skandinávie, Rusko). Bílí rarozi bývali jako lovečtí ptáci pro svou sílu a neobyčejnou krásu vysoce ceněni.

Jagtfalken (Falco rusticolus) er den største falkeart. Det er en rovfugl som yngler ved arktiske kyster og øer i Nordamerika, Europa og Asien. Den er hovedsageligt en standfugl, men nogle jagtfalke strejfer omkring efter ynglesæsonen eller om vinteren. Fjerdragten varierer gennem udbredelsesområdet med nuancer fra hvid til mørkebrun. Gennem århundreder er jagtfalken blevet brugt af mennesker til jagt. Den er et nationalt symbol i Island.

Der Gerfalke (Falco rusticolus) ist die weltweit größte Falkenart. Er ist zirkumpolar in den arktischen Regionen Eurasiens und Nordamerikas sowie Grönlands vertreten und besiedelt dort die Tundra. In Mitteleuropa ist er nur sehr selten als Wintergast zu beobachten und hält sich dann meist in Küstennähe auf. Der Gerfalke, dessen horizontale Fluggeschwindigkeit die des Wanderfalken übertrifft, wird seit dem Mittelalter als Beizvogel (Jagdfalke) sehr geschätzt. Weiße Gerfalken galten als besonders wertvoll und zählten regelmäßig zu den Geschenken an und zwischen Fürstenhäusern.

El gerifalte o halcón gerifalte (Falco rusticolus) es una especie de ave falconiforme de la familia Falconidae, el más septentrional de los halcones. Su hábitat se distribuye desde la taiga a la tundra y regiones polares de la región holártica (Europa, América y Asia), presentando diferentes variedades según la zona. En general es una especie sedentaria de las regiones en las que vive pero algunos ejemplares hacen pequeñas migraciones en invierno, después de la temporada de reproducción. Es ave de la tundra y de las montañas, donde puede encontrar acantilados y árboles. Esta ave es la más grande de todas las especies de halcón, es similar en tamaño con los miembros más grandes del género Buteo. El macho mide hasta 60 cm de longitud, pesa hasta 1350 g y su envergadura mide hasta 130 cm. La hembra, como es normal en las aves rapaces, es más grande que el macho, con una longitud de hasta 65 cm, un peso de hasta 2100 g y una envergadura de hasta 160 cm. En líneas generales el gerifalte resulta similar a un halcón peregrino de gran tamaño, pero tiene una serie de características que lo diferencian notoriamente del peregrino: en primer lugar el colorido y las manchas bigoteras (característica de todos los falcónidos) resultan más difusos que en sus parientes más meridionales. Las alas de un gerifalte son más cortas, en proporción, que las de un peregrino, y la cola es más larga. La variedad marrón del gerifalte se distingue del halcón peregrino por las rayas de color crema en la nuca y en la coronilla y por la ausencia de una raya malar. La variedad blanca del gerifalte no se puede confundir con otra especie de halcón, pues es la única especie de halcón blanco. En los tratados medievales de cetrería, esta variedad blanca era conocida como "Fino de Noruega". Comparte las características del resto de la familia: alas largas y triangulares, tarsos desnudos cubiertos de escamas, vientre claro y barreado de manchas oscuras en su etapa adulta, iris oscuro, cera amarilla, bigoteras y un pico ganchudo con "diente" que le permite rematar a sus presas. En cambio, al igual que con otras muchas especies de climas fríos, estos halcones son notoriamente más grandes y fuertes que sus parientes sureños. Otra característica notable es que estas aves están adaptadas tanto para la caza en el aire como en el suelo, al contrario que el peregrino que sólo caza presas en vuelo. Por ello sus garras resultan más romas y potentes que las de su pariente sureño, ya que la caza en suelo requiere ese tipo de especialización. Al igual que todos los miembros de la familia, remata a sus presas mediante un puntazo de su pico ganchudo en el cogote.

Tunturihaukka (Falco rusticolus) on jalohaukkoihin kuuluva petolintu. Tunturihaukka on Islannin kansalliseläin. Tunturihaukka on suurin jalohaukka. Linnun siivet ovat hyvin leveät ja hieman pyöreäkärkiset. Linnun väritys yläpuolelta on tummansininen, hieman vaaleaa poikkijuovitusta pyrstön päällä ja selässä. Alapuolelta lintu on vaalea. Tunturihaukka on vaikea erottaa muuttohaukasta, ainoastaan siiven alapintojen välillä on vahva väriero. Tunturihaukka on myös hyvin vatsakas ja roteva, reilusti ”atleettisempi” kuin muuttohaukka. Tunturihaukan vaalea muoto on lähes valkea, mutta linnussa on hieman mustaa juovitusta sekä selkä- että vatsapuolella. Kuvassa keskimmäinen lintu on vaaleaa muotoa. Vaalea lintu on ruumiinsuhteiltaan samankokoinen kuin tummempi muoto. Koko: Pituus: 53–63 cm Siipiväli: 109–134 cm. Paino: 1-2 kiloa.(Naaras koirasta painavampi) Ääni: Käheä ja jankuttava ”vrä(eh) vrä(eh)vrä(eh)...”, sävyltään karkea ja kaksitavuinen. Vanhin suomalainen rengastettu tunturihaukka on ollut 2 vuotta 18 päivää vanha. Vanhin eurooppalainen on ollut 12 vuoden 11 kuukauden ikäinen islantilainen yksilö. Tunturihaukkaa esiintyy arktisilla rannikoilla ympäri Pohjois-Amerikkaa, Eurooppaa ja Aasiaa, ja Kansainvälinen luonnonsuojeluliitto IUCN on luokitellut lajin elinvoimaiseksi. Suomessa tunturihaukka on äärimmäisen uhanalainen, ja tapetun tai vahingoitetun linnun sekä munapesueen ja pesäpoikueen ohjeellinen korvausarvo on 6 391 euroa. Tunturihaukan suurimpia uhkia ovat olleet, ja edelleenkin osittain ovat, vaino, munienkeruu ja häirintä pesäpaikoilla. Laji esiintyy vain pohjoisimmassa Tunturi–Lapissa, vähälukuisena. Norjassa ja Ruotsissa tunturihaukan kanta on suurempi kuin Suomessa, sillä näissä maissa on enemmän turvallisia pesäpaikkoja tarjoavia pystysuoria kalliopahtoja. Vaaleaa värimuotoa tavataan Islannissa ja Grönlannissa. Koko maailman kannaksi arvioidaan 12 600 – 55 300 aikuista yksilöä. Euroopan pesimäkannaksi on arvioitu 1 000 – 1 800 paria, joista Suomessa pesiviä on 22–29 paria, Norjassa 310–520 paria, Islannissa 300–400 paria, Grönlannissa 200–500 paria, Venäjällä 90–190 paria ja Ruotsissa 80–100 paria. Vanhat tunturihaukat ovat paikkalintuja, nuoret liikkuvat jonkin verran. Pohjois-Kanadassa vanhat tunturihaukkanaaraat muuttavat talveksi etelämmäs, vain vanhat koiraat jäävät pesimäseuduille talveksi. Eurooppalaisia nuoria lintuja tavataan talvisin vähälukuisena Itämeren alueella, ja toisinaan Keski-Euroopassa asti.

Le Faucon gerfaut ou Gerfaut (Falco rusticolus) est une espèce de rapaces de la famille des falconidae, qui vit dans les régions les plus septentrionales de l'hémisphère nord en Eurasie et en Amérique. Il fréquente notamment les zones rocheuses et montagneuses au-delà de la limite des arbres, et plus minoritairement les falaises côtières et les toundras plates. Son envergure atteint 1,35 m pour une longueur de 51 à 56 cm et son poids varie généralement entre 1 et 1,6 kg : c'est le plus grand et le plus lourd de tous les faucons.

Il girifalco o girfalco (anticamente gerfalco; Falco rusticolus Linnaeus, 1758) è un uccello falconiforme della famiglia dei Falconidi. È animale nazionale dell'Islanda. I girifalchi sono i più grandi tra i falchi; in volo mostrano ali lunghe e appuntite e coda lunga e rettangolare. Sono molto simili ai falchi pellegrini, ma sono più grandi, con una coda più lunga e un piumaggio in genere più pallido. Da vicino, si può notare che manca ad essi l'aspetto caratteristico dei falchi pellegrini. Il girifalco ha tre fasi di colorazione. Nella fase chiara, il dorso è grigio-bruno, con margini delle penne bianchi e le regioni inferiori bianche con strisce grigio-brune. La fase scura ha caratteristiche simili, ma è più scura sul dorso ed è più marcatamente strisciata e barrata nelle regioni inferiori. In una varietà della fase chiara, alcuni girifalchi sono bianchi, lievemente striati di bruno, eccetto che per le penne da volo, che sono nere. L'habitat del girfalco è nella tundra e nelle sterili distese del nord. In Europa, la sua diffusione è limitata all'Islanda, Norvegia, Svezia e alle regioni settentrionali estreme della Finlandia e della Russia, benché si spinga occasionalmente a sud fino alle Isole Britanniche, al Belgio e all'Austria. In Asia, è limitato alla Siberia settentrionale, giù per la penisola di Kamčatka, eccetto che per qualche popolazione isolata nelle alte regioni montane dell'Asia centrale. Nel Nordamerica sono diffusi in Alaska settentrionale, Canada settentrionale e attorno alle coste della Groenlandia.

シロハヤブサ（白隼、Falco rusticolus）は、鳥綱ハヤブサ目ハヤブサ科ハヤブサ属に分類される鳥類。

흰매 또는 백송고리(프랑스어: gerfaucon, 영어: gyrfalcon, 학명: Falco rusticolus 팔코 루스티콜루스[*])는 매과 매속에 딸린 종들 중 가장 큰 종이다. 북아메리카, 유럽, 아시아의 북빙양 연안 도서에 서식한다. 그러나 겨울이나 번식기 이후에 보다 넓은 지역을 돌아다닐 수 있으며, 동가식서가숙하는 개체 하나 하나는 훨씬 먼 거리를 이동할 수도 있다. 흰매는 북반구 대부분의 지역에 산재하며, 집중 서식 지역은 북아메리카, 그린란드, 북유럽이다. 깃털 색깔은 지역에 따라 순백에서 어두운 회색까지 다양하다. 수 세기 동안 흰매는 귀중한 사냥매로 대우받았으며, 특히 바이킹들이 그 가치를 높게 여겼다. 오늘날은 아이슬란드의 상징 새로 사용되고 있다.

De giervalk (Falco rusticolus) is een vogel uit de familie van valkachtigen (Falconidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1758 gepubliceerd door Carl Linnaeus.

Białozór, sokół norweski (Falco rusticolus) – gatunek dużego ptaka drapieżnego z rodziny sokołowatych (Falconidae), największy przedstawiciel rodzaju Falco. To gatunek arktyczny osiadły lub częściowo wędrowny, na niektórych obszarach koczujący. W sezonie lęgowym zasiedla arktyczną część Eurazji i Ameryki Północnej. Gnieździ się na Półwyspie Skandynawskim, Islandii, w północnej Finlandii, Rosji, na Alasce, w północnej Kanadzie i na Grenlandii. Zimę część populacji spędza na południe od zasięgu letniego, ale zwykle powyżej 52°N. Do Polski zalatuje sporadycznie (do 2020 roku stwierdzony 17 razy, ostatnio w 2002 i 2020 roku) z lęgowisk leżących na północy Europy. Za każdym razem stwierdzano pojedyncze osobniki. Miało to miejsce od sierpnia do listopada i w styczniu, marcu oraz pierwszej połowie kwietnia. Był spotykany w różnych częściach kraju, zarówno na Wybrzeżu, jak i w centrum czy na pogórzu. Obie płcie ubarwione jednakowo, ale samica jest wyraźnie większa. Wśród sokołów oprócz rozmiarów wyróżnia się największą zmiennością ubarwienia – występują trzy odmiany barwne: biała, ciemno plamkowana, z ciemnymi końcami skrzydeł; jasnoszara o piórach z białymi brzegami; ciemnoszara z piórami o jaśniejszych brzegach, ciemnobrązową głową z jasnymi podłużnymi pręgami, szarym lub szarobrązowym z niebieskawym nalotem grzbietem, szaro plamkowanym spodem. Upierzenie zmienia się wraz z szerokością geograficzną – ptaki z najbardziej północnego areału są prawie zupełnie białe ze skąpymi czarnymi plamkami, a południowe populacje mają brązowy lub łupkowoszary wierzch. Na policzku słabo zaznaczony ciemniejszy „wąs”, u odmiany białej w ogóle niewidoczny. U wszystkich odmian spód ciała plamkowany lub kreskowany. Nogi i woskówka na dziobie żółte. Szyja i ogon krótkie. W locie charakterystyczna sylwetka o długich i ostro zakończonych skrzydłach. Może przez to przypominać samicę jastrzębia, choć przeczą temu dłuższe i bardziej zaostrzone skrzydła. Młode ptaki są zwykle ciemniejsze, brunatnoszare, i mocniej kreskowane od spodu. Rozmiarami zbliżony do myszołowa. Od sokoła wędrownego różni go bardziej masywna sylwetka. W locie widoczne są szersze u nasady i słabiej zaostrzone skrzydła oraz szerszą nasadę ogona. Jednak ze względu na wielkość łatwy do rozpoznania.

Falcão-gerifalte ou gerifalte (Falco rusticolus), com mais de 60 cm de altura e com aproximadamente 1,6 kg de peso, é um dos maiores falcões do mundo. Vive na tundra e nas montanhas desde a América do Norte até à Sibéria. Ataca aves como galos-selvagens apanhando-os de surpresa. A cor de suas penas varia de cinzento a branco e os exemplares adultos mais belos são os que possuem pequenos pontos castanhos na cauda e asas, semelhantes a letras. Estes falcões chamam-se "letrados". Nos filhotes a penugem é marrom. Na Idade Média, o falcão-gerifalte era considerado uma ave real devido à sua raridade e às dificuldades envolvidas em obtê-lo, assim como à pureza das suas cores. Apenas muito raramente um homem de classe menor era visto portando tal animal. Os falcões-gerifalte eram aprisionados na Islândia e na Groenlândia e oferecidos pelos monarcas do norte aos reis do sul da Europa. Como exemplo do valor dos gerifaltes da Groenlândia, uma dúzia dessas aves foi suficiente para pagar o resgate do filho do duque de Borgonha em 1396, após este ter sido capturado pelos sarracenos.

Кре́чет (лат. Falco rusticolus) — птица из отряда соколообразных семейства соколиных. Это самый крупный из соколов. Размах крыльев около 120—135 см. При общей длине около 55—60 см. Самка заметно крупнее самца, её масса достигает 2 кг, масса же самца чуть меньше 1 кг. Телосложение массивное, цевки оперены на 2/3 длины, крылья длинные и острые, хвост относительно длинный. Окраска сибирского кречета светлая (светлее лапландских кречетов), но изменчивая: от буровато-серой до почти белой сверху; брюшная сторона беловатая с темным рисунком. Темная полоска у разреза рта («усы») почти незаметна. На надклювье, как у всех соколов, характерный зубец. Лапы жёлтые. Скорость в полёте высокая, после нескольких взмахов птица быстро несётся вперёд, не парит. Сидящий кречет держится прямо. Кречет похож на сапсана, но крупнее и имеет относительно более длинный хвост. Голос также похож на голос сапсана, но грубее и ниже: хриплое «кьяк-кьяк-кьяк» или протяжное «кеек-кеек-кеек». Весной может издавать довольно тихую и высокую трель. Южный горный подвид — алтайский кречет, которого многие специалисты считают подвидом или морфой балобана, — отличается более однообразной темной окраской. Он обитает рядом с Арктическими и субарктическими зонами Европы, Азии и Северной Америки; обособленный подвид имеется на Алтае, в Саянах, центральном (вероятно восточном) Тянь-Шане. Самые северные пункты — в Гренландии под 82°15' с. ш. и 83°45'; самые южные, кроме горно-азиатского подвида — средняя Скандинавия, Командорские острова (о. Беринга, около 55° с. ш.). На кочевках в холодное время года примерно до 60° с. ш. в Сев. Америке, Азии, Европе, отдельные особи и южнее.

Jaktfalk (Falco rusticolus) är världens största falk. Den förekommer cirkumpolärt i fjälltrakter och på tundra. Globalt är den inte hotad, dock i Norden där den minskar i antal.

Ak sungur veya akdoğan (Falco rusticolus), doğangiller (Falconidae) familyasından Doğan (Falco) cinsinin, çok büyük, iri ve geniş gövdeli yırtıcı bir kuş türü. Kanatlarını genellikle düz tutar. Normal uçuşu alçaktan, düz ve neredeyse hantal sayılabilecek kadar ağırdır; ancak kanat vuruşları oldukça esnektir ve avını kovalarken çok büyük hız kazanır. 48–65 cm uzunluğunda ve 160–220 cm kanat genişliğindedir.

矛隼（学名：Falco rusticolus），又名海东青、海青、鹘鹰、白隼，是隼属猛禽中最大的一种，分布在北极以及北美洲、亚洲的广大地区，在中国原产于黑龙江、吉林等地。