ببغاء الخوخ (بالإنجليزية: Peach-fronted parakeet) المعروفة أكثر بأسم ببغاء واجهته الخوخ، هو جنس من الطيور ينتمى إلى بستاكيداي . منتشر بكثرة في شرق البرازيل وبوليفيا وباراغواي وأقصى شمال الأرجنتين وجنوب سورينام ( سيباليويني سافانا).

Aratinga zlatočelý (Eupsittula aurea) je 23–28 cm velký jihoamerický papoušek. Žije v částečně otevřených krajinách na území Argentiny, Bolívie, Brazílie, Paraguaye, Peru a Surinamu. Jak binomické, tak české jméno druhu přitom poukazuje na jeho výrazné oranžovožluté zbarvení na čele, které je u mladých ptáčat méně nápadné. Aratinga zlatočelý je hojně chován hlavně v USA, v České republice je spíše méně známý. U nás ho chová jen několik zoologických zahrad – například Papouščí ZOO Bošovice či Zoologická zahrada Tábor.

Der Goldstirnsittich (Eupsittula aurea, Syn.: Aratinga aurea) ist eine südamerikanische Papageienart. In einer Aufarbeitung der „Systema Naturæ“ durch Johann Friedrich Gmelin in den Jahren 1788 bis 1793 wird unter anderem der Goldstirnsittich vermutlich erstmals erwähnt. Die Art wurde lange Zeit den Keilschwanzsittichen (Aratinga) zugeordnet. Mittlerweile wird sie aufgrund molekulargenetischer Studien jedoch in die Gattung Eupsittula gestellt.

La cotorra frentidorada, aratinga frentidorada o perico frente de melocotón (Eupsittula aurea) es una especie de ave sudamericana de la familia de los psitácidos cuya área de distribución incluye extensos territorios de Brasil, Perú, Bolivia, Argentina, Paraguay y Surinam. No se reconocen subespecies.

Persikka-aratti (Eupsittula aurea) on eteläamerikkalainen papukaija, jonka laaja elinympäristö ulottuu Etelä-Surinamesta Brasilian keskiosien kautta Kaakkois-Peruun, Itä-Boliviaan, Paraguayhin ja Pohjois-Argentiinaan. Johann Friedrich Gmelin kuvaili lajin holotyypin Bahiasta Brasiliasta 1788. Laji kuului aiemmin Aratinga-sukuun. Sitä on joskus kutsuttu nimellä kultaotsa-aratinga. Siitä tunnetaan kaksi alalajia: E.a. aurea ja E.a. major.

La Conure couronnée (Eupsittula aurea) est une espèce d'oiseaux de taille plutôt modeste (environ 26 cm). Le plumage présente une dominante verte, plus claire au niveau des parties ventrales. Le front est rouge doré nuancé de bleu. Les cercles oculaires sont jaunes et les iris rouges. Le bec est noir et les pattes grisâtres. Les rémiges et les couvertures primaires sont bleues chez les adultes et azur chez les jeunes qui présentent une coloration générale plus claire et des iris gris. Cet oiseau fréquente les forêts secondaires du centre/est du Brésil, la Bolivie et le Paraguay.

Il parrocchetto frontepesca (Eupsittula aurea (Gmelin, 1788)) è un uccello della famiglia degli Psittacidi. Colore generale verde, più chiaro nelle parti ventrali; fronte di colore rosso dorato sfumato in blu, anello perioftalmico giallo, iride rossa, becco nero, zampe grigiastre; ha taglia attorno ai 26 cm. Le remiganti e le copritrici primarie sono blu negli adulti e azzurre nei giovani, che hanno anche la colorazione generale più pallida e l'iride grigia. Passa gran parte della giornata alla ricerca di semi sugli alberi, sugli arbusti e sul terreno e si muove in gruppi anche di 40-50 individui. Nidifica nelle cavità degli alberi deponendo 2-4 uova. Vive in Brasile, Bolivia, Paraguay e nel nord-ovest dell'Argentina. È comune in tutto l'areale, salvo che in Argentina dove già negli anni sessanta era raro. Il suo habitat è vario e va dalle foreste secondarie lungo il bacino del Rio delle Amazzoni al «cerrado», un ambiente tipico del sud del Brasile, costituito da grandi pianure asciutte in cui crescono alberi semidecidui e bassi.

De goudvoorhoofdparkiet (Eupsittula aurea; synoniem: Aratinga aurea) is een vogel uit de familie Psittacidae (papegaaien van Afrika en de Nieuwe Wereld).

Konura brazylijska (Eupsittula aurea) – gatunek średniego, osiadłego ptaka z rodziny papugowatych (Psittacidae), zamieszkujący Amerykę Południową. Nie jest zagrożony wyginięciem; popularny w hodowli. Występuje w Brazylii, Paragwaju, Boliwii, południowym Surinamie oraz północnej Argentynie, gdzie jest uważana za szkodnika, a jej liczebność tam spada. Jego środowisko to obrzeża nizinnych lasów, gaje palmowe i lasy galeriowe. Zwiększa swoją liczebność w wyniku wycinania lasów. Jest to średniej wielkości ptak, o długości ciała 23–28 cm i masie 75–95 g. Ogólnie cała jasnozielona, czarny dziób i różowoszarobrązowe nogi. Czoło tuż przy dziobie pomarańczowe, dalej brzoskwiniowe. Pierś lekko kremowa, spód ciała i „nogawki” żółtozielone. Pokrywy skrzydłowe oraz lotki, nie licząc czarnych zakończeń niebieskie, opalizujące. Ogon jasnozielony. Poza okresem lęgowym często w stadach. Żeruje w grupach; jeden osobnik czuwa nad bezpieczeństwem. Pożywia się na ziemi, niskich krewach i drzewach. Podstawę pokarmu stanowią nasiona, kwiaty i liście, rzadziej termity, ćmy, chrząszcze oraz larwy owadów. Spotykana także ta polach soi, ryżu i kukurydzy tuż przed zbiorami. Pora lęgu zwykle przypada na drugą połowę roku. Gnieździ się w opuszczonych termitierach zarówno na ziemi, jak i na drzewach. 2–4 jaja wysiaduje trochę ponad 3 tygodnie. Młode po 7 tygodniach opuszczają gniazdo. Z powodu łatwej dostępności gniazd, pisklęta często są zabierane do hodowli.

O periquito-rei ou jandaia-coquinho (nome científico: Eupsittula aurea) é uma espécie de ave da ordem dos psittaciformes e da família psittacidae. No Brasil a ave também é conhecida também como: periquito-estrela, jandaia-estrela, aratinga-estrela, curica estrela (no Piauí), jandaia, ararinha e maracanã-de-testa-amarela (no Amapá). Pode ser encontrada nos seguintes países: Argentina, Bolívia, Brasil, Paraguai, Peru e Suriname. No Brasil essa ave é uma das representantes mais numerosas de sua família, por isso apresenta uma ampla distribuição ao longo do território brasileiro. Ocorre comumente ao norte do rio Amazonas (porém em algumas regiões como Faro no Pará), no Amapá, e principalmente na margem sul do rio Amazonas até o Paraná. Os seus habitats naturais são: florestas subtropicais ou tropicais úmidas de baixa altitude, savanas áridas, campos de gramíneas de baixa altitude subtropicais ou tropicais sazonalmente úmidos ou inundados e florestas secundárias altamente degradadas. Em Franca, no interior do estado de São Paulo, podemos vê-los facilmente em praticamente qualquer mata ao redor da cidade e também em praças e áreas verdes, como por exemplo a praça da matriz e outras praças onde haja palmeiras frutíferas, pois eles visitam as praças a procura dos coquinhos das palmeiras, cuja é uma de sua principal fonte de alimentação. São frequentemente vista em bandos. Também desloca-se com bastante velocidade, fazendo uma série de rápidas batidas com as asas, intercaladas com outras de asas fechadas. Mesmo o estado se conservação da ave seja considerado pouco preocupante,a ave está na Lista Vermelha da Bahia ou Lista de espécies ameaçadas de extinção. A espécie já desapareceu em extensões grandes na Argentina. É amplamente comercializada, frequente em cativeiro e devido sua plumagem colorida e chamativa é frequentemente vitima de tráfico. Jandaia vem do tupi antigo iendaia, ou iandaia. O nome "periquito-rei" foi selecionado como nome vernáculo técnico para a espécie pelo Comitê Brasileiro de Registros Ornitológicos.

Златолобая аратинга (лат. Eupsittula aurea) — птица семейства попугаевых. Длина тела 26 см. Окраска оперения зелёная, нижняя часть тела с желтоватым оттенком. Темя сине-зелёного цвета, лоб в красных и оранжевых тонах. Верхняя часть груди и горло имеют коричневый оттенок. Радужка оранжево-красная. Окраска самцов и самок одинаковая, у самок клюв тоньше и самцы чуть крупнее самок. Обитают в Бразилии, Перу, Суринаме, восточной части Боливии, на севере Парагвая и северо-западе Аргентины. Населяют опушки субтропических и тропических сырых лесов, сухие саванны, парки и сады. Живут парами и маленькими стаями от 4 до 8 птиц. Иногда скопление доходит от 20 до 30 птиц. Во время полёта пронзительно визжат.

Guldpannad parakit (Eupsittula aurea) är en fågel i familjen västpapegojor inom ordningen papegojfåglar.