الأرمل طويل الذيل (الاسم العلمي: Euplectes progne) هو نوع من الطيور يتبع فصيلة الحباك. يوجد هذا النوع في كل من أنغولا وبوتسوانا وجمهورية الكونغو الديمقراطية وكينيا وليسوتو وجنوب أفريقيا وإسواتيني وزامبيا. الأرمل طويل الذيل هو طائر متوسط الحجم ومن أكثر الطيور شيوعًا في المناطق التي يسكنها. يكون لون الذكور البالغة تقريبًا أسود بالكامل مع أكتاف برتقالية وبيضاء، وذيول طويلة وعريضة، ومنقار أبيض مزرق. الإناث ريشها مخطط باللون البني المصفر والأسود مع وجود بقع شاحبة على الصدر والظهر، وريش الذيل ضيق، ومناقير قَرْنيّة اللون.

Vida kohoutí (Euplectes progne) nebo také přádelník dlouhoocasý, domorodci zvaný sakabula, je snovačovitý pták, žijící v jižní části afrického kontinentu. Je poměrně hojný, obývá především otevřené savany, přičemž vyhledává blízkost vodních zdrojů; v Dračích horách vystupuje do nadmořské výšky až 2750 metrů. Živí se semeny travin, hmyzem a pavouky.

Der Hahnenschweifweber (Euplectes progne), auch Hahnenschweifwida, zählt innerhalb der Familie der Webervögel (Ploceidae) zur Gattung der Feuerweber (Euplectes). Das Artepitheton kommt von altgriechisch Πρόγνη progne, deutsch ‚Schwalbe‘. Der Hahnenschweifweber ist 19–21 cm groß und 33–46 g schwer; mit dem ungewöhnlich langen Schweif im Prachtkleid erreicht er 50–71 cm. Das Weibchen ist kleiner und leichter. Der Vogel hat einen kräftigen konischen, hell gefärbten Schnabel, schwarze Augen und ockerfarbene Beine. Das Männchen hat eine orange-rote Schulter. Im Prachtkleid sind Kopf, Brust, Bauch und Mantel schwarz gefärbt. Im Schlichtkleid trägt er wie das Weibchen ein gestreift braun-ockerfarbenes Federkleid, einen hellen Überaugenstreif und schwarze Schwanzfedern. Jungtiere haben noch keine Schulterstreifen und sind am Bauch hell. Hahnenschweifweber kommen in Afrika in geeigneten Gebieten vieler Länder südlich des Äquators vor. Großräumige Ausnahmen bilden Namibia und das westliche Südafrika sowie Uganda – Ruanda – Tansania. Die Vögel sind häufig und in Höhenlagen zwischen 1800 und 2800 m in Offenland-Lebensräumen zu finden, vor allem im kurzen Grasland, aber auch in Moor-, Marsch- und Kulturland.

El obispo colilargo (Euplectes progne) es una especie de ave paseriforme de la familia Ploceidae. Está ampliamente distribuido en África subsahariana, encontrándose en Angola, Botsuana, República Democrática del Congo, Kenia, Lesoto, Sudáfrica, Suazilandia y Zambia.

Laahuspiispa (Euplectes progne) on kutojien heimoon kuuluva varpuslintu.

L'Euplecte à longue queue (Euplectes progne) est une espèce de passereaux de la famille des Ploceidae. La femelle arbore des couleurs brun terne. Le mâle peut changer d'aspect selon les saisons, mais il est particulièrement visible au printemps, noir avec une longue queue en voile, et des bords d'aile orange (plumage nuptial).

La vedova codalunga (Euplectes progne (Boddaert, 1783)), è un uccello passeriforme della famiglia Ploceidae, noti anche come uccelli tessitori per l'abitudine di costruire nidi particolarmente grandi e complessi. Le vedove codalunga presentano un dimorfismo sessuale distinto, maschi e femmine mostrano sia differenze di comportamento sia morfologiche, che, dopo degli studi dello zoologo svedese Malte Andersson del 1982, si sono rivelate essere causate dalla selezione sessuale. I maschi adulti, completamente neri se non in una parte del dorso e dell'esterno ala che presenta penne rosse e bianche, sono caratterizzati da delle code molto lunghe, formate da 12 penne che possono arrivare a misurare anche mezzo metro per le più sviluppate. Per colpa di queste lunghe code il volo di questi uccelli è molto difficoltoso ed irregolare. Le femmine adulte sono molto simili ai maschi se non si conta lo sviluppo della coda ma hanno una colorazione più chiara tendente al giallo, sebbene il dorso arrivi a brunirsi con molta intensità. Maschi e femmine immaturi sono molto simili in apparenza alla femmina adulta. Tuttavia, i maschi immaturi, proprio come i maschi non da riproduzione adulti, sono leggermente più grandi delle femmine adulte.

De hanenstaartwidavink (Euplectes progne) is een zangvogel uit de familie Ploceidae (Wevers).

Wikłacz olbrzymi (Euplectes progne) – gatunek ptaka z rodziny wikłaczowatych (Ploceidae). Jest jednym z największych przedstawicieli tej rodziny. Zamieszkuje Afrykę Subsaharyjską. Znany z lotów godowych samców, które prezentują swe niezwykle długie, czarne ogony w trakcie powietrznych akrobacji. Opis gatunku W porze godowej występuje wyraźny dymorfizm płciowy: samce w szacie godowej są smoliście czarne z niezwykle długim, efektownym ogonem, który w locie układa się niczym żałobny tren. Ogon samca stanowi ponad połowę długości jego ciała. Poza czernią jedynie na skrzydłach odznacza się fragment złożony z czerwonych i białych piór. Samice, młode i samce w szacie spoczynkowej mają skromniejsze brązowo-czarne upierzenie, a ich ogon jest znacznie krótszy. Jedynie przednia krawędź skrzydła jest nadal czerwono-biała. Wikłacze olbrzymie mają dość krótkie i silne nogi oraz jasnoniebieskie i grube, przystosowane do rozdrabniania ziaren dzioby. Średnie wymiary Długość: samce: 19–21 cm, w porze godowej, wraz z ogonem 50–71 cm samice: ok. 15 cm Masa ciała: 33–46 g u samca, 25–39 g u samicy Biotop Otwarte, trawiaste lub uprawne obszary, jednak w pobliżu stałych źródeł wody. Pożywienie Ziarna dzikich traw (np. Setaria sphacelata) i zbóż uprawnych, stawonogi (m.in. chrząszcze, pluskwiaki, pajęczaki). Rozmnażanie Samce są poligamiczne i w jednym sezonie lęgowym mogą mieć do 5 partnerek. Samce prezentują swój ogon w czasie lotów tokowych nad swoim terytorium. Samice wybierają partnerów o najokazalszych ogonach. Gniazdo budowane może być zarówno przez samca lub samicę i jest solidnym, owalnym koszykiem splecionym ze źdźbeł traw, z bocznym wejściem. Sezon lęgowy trwa od października do czerwca, najczęściej jednak składanie jaj przypada na listopad–luty. Samica składa 1–4 jaja i wysiaduje je sama przez 12–14 dni. Młode opuszczają gniazdo po około 17 dniach, ale są dokarmiane przez samicę jeszcze przez następne dwa tygodnie.

A Viúva-rabilonga (Euplectes progne) é uma espécie de aves da família Ploceidae. Pode ser encontrada nos seguintes países: Angola, Botswana, República Democrática do Congo, Quénia, Lesoto, África do Sul, Essuatíni e Zâmbia.

Длиннохво́стый ба́рхатный ткач (лат. Euplectes progne) — вид птиц семейства ткачиковых (Ploceidae). Выделяют три подвида. Распространён в южных областях Африки. Самцы в период размножения отличаются длинным хвостом, распускающимся в полёте. Внешний вид сильно отличается в зависимости от сезона. Самки — неприметного песочно-чёрного цвета. Самцы в брачный период — смоляно-чёрные, с длинным (до двух длин тела) глубоко разрезанным хвостом и красно-белыми отметинами на плечах, которые сохраняются постоянно. В остальное время года — перья коричневые с чёрными пятнами; хвост становится коротким. Самцы длиной 16—19 см. (с хвостом — до 60 см.), массой 25—45 грамм. Самки — 12—14 см. Клюв самцов конический, крепкий, серый с синим отливом. Ноги — чёрные. У самок — коричневые. Встречается на территории Анголы, Ботсваны, южных окраинах ДРК, в национальных парках Кении, в Лесото, Южной Африки, Свазиленда и севере Замбии.

Långstjärtad vidafink (Euplectes progne) är en fågel i familjen vävare inom ordningen tättingar.

长尾巧织雀（學名：Euplectes progne），也称长尾寡妇鸟，一种生活在非洲的鸟类物种。长尾寡妇鸟的雄鸟有很长的尾羽，是尾羽比例最长的鸟类之一，长度为50厘米，而雌鸟的尾羽长度正常，只有7厘米。 鸟类学家馬爾特·安德森（Malte Andersson）曾经用长尾寡妇鸟做过一个著名的实验，说明了雌性的长尾寡妇鸟倾向于选择尾羽更长的雄鸟(身體更好)。