القُضَاعة البحرية (الاسم العلمي: Enhydra lutris) تعيش القضاعات البحرية على طول ساحل المحيط الهادئ لأمريكا الشمالية حاليّا، وكان موطنها السابق يشمل المياه الضحلة لمضيق بيرنغ وشبه جزيرة كامشاتكا وصولا حتى اليابان. تمتلك القضاعات البحرية قرابة 200 ألف خصلة شعر بكل سنتيمتر مربع من جلدها، وفراء مترف أنيق دفع بالبشر إلى صيدها لحد الانقراض. حظيت هذ الحيوانات بالحماية عام 1911 عندما تم التوقيع على اتفاقية فقمات الفراء لشمال المحيط الهادئ، التي هدفت لتنظيم صيد الفقمات الفروية والقضاعات البحرية بطريقة لا تعرضها للخطر، ولكن بحلول ذلك الوقت كان قد تبقى القليل جدا من هذه القضاعات لدرجة أن تجارة الفراء لم تعد مربحة. تقتات القضاعات البحرية على المحار وغيره من اللافقاريات (وبشكل خاص البطلينوس، أذن البحر، وقنافذ البحر) وغالبا ما تستعمل الحجارة لكسر الصدفة الخارجية التي تحميها. يتراوح حجم هذه الحيوانات بين 1.0 و1.5 أمتار (2.5 إلى 5 أقدام) وتزن 30 كيلوغراما (65 رطلا). عادت القضاعات البحرية للانتشار عبر موطنها السابق حاليّا، بعد أن شارفت على الانقراض، وذلك انطلاقا من الجمهرات الباقية في كاليفورنيا وآلاسكا. لا تمتلك القضاعات البحرية، على العكس من الثدييات البحرية الأخرى كالفقمات والحيتان، طبقة عازلة من الشحم للحفاظ على درجة حرارتها، بل تعتمد كما أنواع القضاعة الأخرى على طبقة من الهواء المحبوس في فرائها، والذي تبقي نسبته على حالها عن طريق النفخ في فرائها من أفواهها. تمضي هذه الحيوانات معظم وقتها في المياه، على العكس من باقي الأنواع التي تمضي أغلبية وقتها على اليابسة. الاحتياجات العالية للطاقة في عملية التمثيل الغذائي لقضاعة البحر تتطلب منها استهلاك ما لا يقل عن 20% من كتلة جسمها يومياً. السباحة على السطح والبحث عن الطعام هما العاملان الرئيسيان في ارتفاع تكاليف الطاقة لديها، وذلك بسبب مقاومة سطح الماء أثناء السباحة وفقدان الحرارة من الجسم أثناء الغطس العميق للبحث عن الطعام. عضلات قضاعة البحر مجهزة خصيصاً لتوليد الحرارة دون مجهود بدني. بعد أن كانت على حافة الانقراض بسبب تجارة الفراء، بدأ عدد قضاعة البحر في التعافي تدريجياً بفضل الجهود الدولية لحمايتها والبرامج الخاصة بالحفاظ عليها. خلال القرن العشرين، استعادت قضاعة البحر حوالي ثلثي نطاقها التاريخي، ويعتبر هذا التعافي أحد أعظم النجاحات في الحفاظ على البيئة البحرية. ومع ذلك، لا تزال الاتحاد الدولي لحفظ الطبيعة يصنف قضاعة البحر كنوع مهدد بالانقراض، ويصف التهديدات الكبيرة التي تواجهها، مثل تلوث النفط، والافتراس بواسطة الحيتان القاتلة، والصيد الجائر، والصراعات مع الصيد - فقضاعة البحر قد تغرق إذا علقت في معدات الصيد. قضاعة البحر هي أثقل أفراد عائلة ابن العرس (قضاعة عملاقة أطول ولكنها أنحف بشكل كبير)، وهي مجموعة متنوعة تضم 13 نوعاً من القضاعات والحيوانات البرية مثل العرس، والغرير، والمنك. وتتميز بين أفراد عائلتها بعدم بناء أوكار أو جحور، ولا تمتلك غدد رائحة شرجية وظيفية، ويمكنها العيش طوال حياتها دون مغادرة الماء. وهي الممثل الوحيد الحي لجنس إنهدرا، وتختلف إلى حد كبير عن الأنواع الأخرى في عائلة ابن العرس حتى أن بعض العلماء، حتى وقت قريب في عام 1982، كانوا يعتقدون أنها مرتبطة بشكل أوثق بفصيلة الفقمات عديمة الأذنين.

Vydra mořská (Enhydra lutris) neboli kalan je největší druh vydry a spolu s rosomákem největší šelma z čeledi lasicovitých. Zároveň je ze všech druhů vyder nejvíce přizpůsobena vodnímu životu. Mají nejhustší srst ze všech recentních savců.

Havodderen (Enhydra lutris) er et havpattedyr i mårfamilien og eneste art i slægten Enhydra. Den er hjemmehørende langs kysterne i det nordlige Stillehav. Voksne havoddere vejer typisk mellem 14 og 45 kg, hvilket gør dem til de største medlemmer af mårfamilien, men blandt de mindste havpattedyr. I modsætning til de fleste havpattedyr er havodderens primære isoleringsform en usædvanligt tyk pels, den tætteste hos noget dyr. Selvom den kan gå på land, er havodderen i stand til at leve hele sit liv i havet. Havodderen findes kystnært, hvor den kan dykke til bunden for at finde føde. Føden består overvejende af marine invertebrater såsom søpindsvin, forskellige snegle, muslinger og krebsdyr, men også forskellige arter af fisk. Havodderens fødesøgning er bemærkelsesværdig i flere henseender. For det første bruger havodderen regelmæssigt sten til at løsne og knuse byttedyr, hvilket gør den til et af de få pattedyr, der bruger værktøjer. For det andet betragtes havodderen i det meste af sit udbredelsesområde som en såkaldt nøgleart, der er afgørende for at opretholde tangskovens økosystem, idet den er i stand til at holde bestanden af søpindsvin nede. Uden havodderen græsser søpindsvinene brunalgerne så hårdt at tangskoven forsvinder. Havodderen spiser en række arter, heriblandt søøre, der også er eftertragtede af mennesker, hvilket i visse områder fører til konflikter mellem havodderne og fiskeriet. Bestanden af havodder skønnes at have været mellem 150.000 og 300.000 før den intensive jagt startede i 1741. Jagten varede indtil 1911, hvor den totale bestand var faldet til 1.000-2.000 individer. Herefter fulgte et internationalt forbud mod jagt på havodder, sammen med foranstaltninger til bevaring af arten og reintroduktion til det tidligere udbredelsesområde. Dette har medført en kraftig fremgang i bestanden, der nu findes i omkring 2/3 af det historiske udbredelsesområde. Reetableringen af havodderbestanden betragtes som en vigtig succes i marin naturbeskyttelse. I de senere år er bestandene omkring Aleuterne og langs Californiens kyst dog fladet eller fastholdt på lave niveauer, hvilket er grunden til at arten fortsat er klassificeret som en truet art (EN).

Der Seeotter, Kalan oder Meerotter (Enhydra lutris) ist eine Raubtierart aus der Unterfamilie der Otter (Lutrinae). Er ist neben dem Küstenotter des Südpazifiks die einzige Otterart, die nur im Meer lebt. Seeotter gelten als intelligent und lernfähig, bekannt sind sie vor allem wegen des regelmäßigen Gebrauchs von Werkzeugen. Die Art war bis Anfang des 20. Jahrhunderts wegen ihres Fells fast ausgerottet; nach dem Jagdverbot im Jahr 1911 erholten sich die Bestände wieder. Seeotter gelten heute als eine Schlüsselart.

La nutria marina (Enhydra lutris) es una especie de mamífero carnívoro de la familia de los mustélidos; es la única especie existente del género Enhydra. Habita en el Pacífico Norte, desde el norte de Japón hasta Baja California en México lugar que debido a su alta caza, fue extinta. Los adultos de esta especie pesan entre catorce y cuarenta y cinco kilogramos, siendo el más pesado de los mustélidos y al mismo tiempo uno de los mamíferos marinos más pequeños. A diferencia de los otros mamíferos marinos, esta especie tiene como principal forma de aislamiento una capa de pelaje excepcionalmente gruesa, la más densa de entre todos los mamíferos. A pesar de que puede salir a tierra firme, la nutria marina vive casi exclusivamente en el mar. Habita cerca de las costas, donde se sumerge hasta el lecho marino para conseguir comida. Se alimenta principalmente de invertebrados marinos como erizos de mar, moluscos, crustáceos y algunos peces. Sus hábitos alimentarios son notables en varios aspectos. En primer lugar, el uso de piedras para abrir los caparazones de algunas de sus presas la convierte en uno de los pocos mamíferos que utiliza herramientas. Por otro lado, en la mayor parte de su área de distribución, es una especie clave debido al control que ejerce sobre la población de erizos de mar, los cuales de otra forma ocasionarían un daño extenso a los ecosistemas de bosques de algas marinas. Su dieta incluye peces de valor comercial para la industria pesquera, propiciando un conflicto entre las nutrias marinas y los pescadores. La población de la especie, cuyo número original se estimaba entre 150 000 y 300 000 animales, fue diezmada intensamente, a causa de su piel, entre 1741 y 1911, hasta reducirse en un momento dado solamente a 1000 o 2000 ejemplares. Una prohibición internacional de su caza, esfuerzos de conservación y programas de reintroducción han contribuido al aumento de la población; la especie actualmente ocupa aproximadamente una tercera parte de su área de distribución original. La recuperación de la nutria marina se considera un hito importante en la conservación marina, a pesar de que la población de las islas Aleutianas y California recientemente ha disminuido o se ha estancado en su crecimiento. Sin embargo, por varias razones, entre ellas su gran vulnerabilidad a los derrames de crudo, la especie permanece clasificada como en peligro de extinción.

Merisaukko (Enhydra lutris) on maailman pienin merinisäkäs. Sen hampaat, kallo ja turkki kertovat sopeutumisesta merielämään ja merestä saatavaan ravintoon.

La loutre de mer (Enhydra lutris) est une grande loutre (famille des mustélidés) vivant dans le Pacifique Nord, du nord du Japon (île de Hokkaidō) à la Californie, en passant par le Kamtchatka, les îles Aléoutiennes et l'Alaska. C'est la plus massive des loutres (son poids peut atteindre jusqu'à 45 kg), mais aussi la seule à pouvoir vivre en permanence dans la mer. La loutre de mer ne doit pas être confondue avec la loutre marine, Lontra felina, encore appelée Chat de Mer ou Chungungo, qui vit le long des côtes du Pérou et du Chili et qui a besoin d'abris terrestres. Il arrive aussi quelquefois que certaines loutres d'eau douce, comme la loutre d'Europe, fassent des incursions en mer (le cas est même assez fréquent dans certains pays comme en Irlande), mais leur organisme n'est pas adapté à des séjours prolongés. Les loutres de mer forment la seule espèce du genre Enhydra. Chassées intensivement à compter de 1741 pour leur fourrure (la plus dense de tous les mammifères avec jusqu'à 170 000 poils par centimètre carré), les populations de loutre de mer ont été considérablement réduites, disparaissant même de nombreuses régions de leur zone de répartition historique. En 1911, on a estimé que leur population mondiale était tombée entre 1 000 et 2 000 individus. Bien que plusieurs sous-espèces soient encore en danger, la population des loutres de mer, qui sont légalement protégées, a augmenté et leurs tentatives de réintroduction ont eu des résultats positifs.

La lontra marina (Enhydra lutris (Linnaeus, 1758)) è un mammifero marino originario delle coste settentrionali e orientali del Pacifico settentrionale. Con un peso che si aggira tra i 14 e i 45 kg, le lontre adulte sono i rappresentanti più pesanti della famiglia dei Mustelidi, pur essendo tra i mammiferi marini più piccoli. A differenza della maggior parte dei mammiferi marini, la principale forma di isolamento della lontra marina è costituita da uno strato di pelliccia straordinariamente spesso, il più folto del regno animale. Sebbene sia in grado di camminare sulla terraferma, la lontra marina vive esclusivamente nell'oceano, stanziata in ambienti costieri dove si immerge fino al fondale per alimentarsi. Si nutre soprattutto di invertebrati marini come ricci di mare, vari molluschi e crostacei e alcune specie di pesci. Le sue abitudini alimentari e di procacciamento del cibo sono degne di nota sotto diversi aspetti. Innanzitutto, l'impiego di pietre per rimuovere le prede dal substrato e per aprire le conchiglie ne fa una delle poche specie di mammiferi a fare utilizzo di strumenti. Nella maggior parte dell'areale, inoltre, è una specie chiave che tiene sotto controllo le popolazioni di ricci di mare che altrimenti infliggerebbero ingenti danni agli ecosistemi delle foreste di kelp. La sua dieta, tuttavia, include specie che sono apprezzate anche dagli esseri umani come cibo, il che porta a conflitti tra lontre marine e pescatori. Le lontre marine, il cui numero una volta veniva stimato sulle 150.000-300.000 unità, furono cacciate intensamente per la loro pelliccia tra il 1741 e il 1911, tanto che la popolazione complessiva crollò ad appena 1000-2000 individui che vivevano in una frazione del loro areale storico. Fortunatamente, il successivo divieto internazionale della caccia, gli sforzi dei conservazionisti e i programmi di reintroduzione in aree dove la specie era una volta presente hanno contribuito a far nuovamente aumentare la popolazione e la specie occupa ora circa i due terzi dell'areale originario. Il recupero della lontra marina è considerato un importante successo per la conservazione della natura, sebbene le popolazioni delle isole Aleutine e della California siano recentemente diminuite o si siano stabilizzate intorno a numeri molto bassi. Per questa serie di motivi, la lontra marina rimane tuttora classificata come «specie in pericolo» (Endangered).

ラッコ（アイヌ語: rakko、海獺、Sea otter, Enhydra lutris）は、食肉目イタチ科ラッコ属に分類される哺乳類で、海獣の一種。現生種では本種のみでラッコ属を構成する。 毛皮を採取するため乱獲され、日本列島では20世紀初頭に絶滅したと考えられていたが、北海道東部（道東）で1980年代から再び目撃されるようになり、モユルリ島（根室市）、霧多布岬（浜中町）では繁殖も確認されている。水族館で飼育もされている。

해달(海獺, 학명: Enhydra lutris 엔히드라 루트리스[*])은 북태평양 북안과 동안에 서식하는 해양 포유류다. 다 자란 해달의 몸무게는 14-45Kg이며, 이는 족제빗과의 종 가운데서 아주 무거운 편이지만, 해양 포유류로서는 너무나도 가볍다. 다른 해양 포유류와는 달리 해달의 보온장치는 지방질이 아니라 매우 두꺼운 털가죽이다. 땅에서 걸을 수 있지만 땅을 한 번도 밟지 않고 일생을 보내는 것이 가능하다. 해달은 해안지역에 서식하며 먹이를 위해서는 해면으로 잠수한다. 주식은 성게, 연체동물, 갑각류, 물고기 등이다. 이들의 식성과 먹는 방식은 여러 방면에서 특이하다. 우선 도구를 사용하는 몇 안 되는 동물이라는 점인데 바위를 이용해 조개 등을 깨는 습성에서 볼 수 있다. 서식지에서 해달은 성게 수를 조절하는 데에 중요한 역할을 하며, 이들의 숫자가 줄면 다시마숲이 성게에 의해 초토화될 수도 있다. 해달의 식단 중 인간이 섭취하는 종도 있으므로 어부와의 충돌이 일어나기도 한다. 해달의 개체 수는 털을 위한 남획 전 15만 마리에서 30만 마리였지만 1741년과 1911년 사이에 이루어진 사냥 때문에 개체 수가 1,000 ~ 2,000마리로 줄었으며 분포지역 또한 줄어들게 되었다. 국제적으로 사냥을 금지하고 재도입 계획으로 개체 수는 늘어나 이제는 한때 차지하던 서식지의 66%를 차지하고 있다. 해달의 회복은 종의 회복에 관한 예를 들 때 캘리포니아의 귀신고래와 함께 성공 사례로 거론된다. 하지만 알류샨 열도와 캘리포니아의 해달 개체군은 감소하는 등 아직도 위험에 놓여 있다. 이러한 이유로 해달은 여전히 멸종 위기종으로 분류되고 있다.

De zeeotter (Enhydra lutris) is een grote, in zee levende otter. De soort komt voor rond de noor­de­lij­ke kus­ten van Azië en de noord­wes­te­lij­ke kusten van Ame­ri­ka. Volwassen zeeotters wegen tussen de 14 en 45 kg en behoren daarmee tot de zwaarste marterachtigen. In tegenstelling tot andere zeezoogdieren hebben zeeotters een uitzonderlijk dikke vacht waarmee ze zich warm houden. Hoewel ze zich over land kunnen verplaatsen, leven zeeotters uitsluitend in zee. Zeeotters komen voor in kustwateren. Ze jagen voornamelijk op ongewervelde zeedieren zoals zee-egels, weekdieren en kreeftachtigen, maar voeden zich ook met sommige kleine vissoorten. Het foerageergedrag is in verschillende opzichten opmerkelijk. De zeeotter maakt bijvoorbeeld gebruik van stenen om prooien los te maken en om schelpen te openen. Zeeotters vormen een sleutelsoort: ze houden hun ecosysteem in balans door het overheersen van zee-egels tegen te gaan.

Kałan morski, wydra morska, kałan, wydrozwierz (Enhydra lutris) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatych (Mustelidae), jedyny przedstawiciel rodzaju Enhydra Fleming, 1822. Dorosłe kałany morskie ważą zazwyczaj od 14 do 45 kg, co czyni je najcięższymi członkami rodziny łasicowatych, ale jednymi z najmniejszych ssaków morskich. W przeciwieństwie do większości ssaków morskich, podstawową formą izolacji ich ciała przed niską temperaturą jest wyjątkowo gruba warstwa futra, najgęstsza w królestwie zwierząt. Chociaż kałan może chodzić po lądzie, jest w stanie prowadzić całkowicie oceaniczny tryb życia. Kałan morski zamieszkuje środowiska przybrzeżne, gdzie nurkuje na dno morza w celu poszukiwania pożywienia. Żeruje głównie na bezkręgowcach morskich, takich jak jeżowce, różne mięczaki i skorupiaki oraz niektóre gatunki ryb. Jego zwyczaje żerowania są godne uwagi z kilku względów. Używanie skał do miażdżenia ofiar i otwierania muszli czyni go jednym z niewielu gatunków ssaków, które używają narzędzi. W większości swojego zasięgu występowania jest gatunkiem kluczowym, kontrolującym populacje jeżowców, które w przeciwnym razie wyrządziłyby ogromne szkody w ekosystemach lasów wodorostów. Jego dieta obejmuje gatunki, które są cenione jako żywność również przez ludzi, co prowadzi do konfliktów między kałanami a rybakami. Kałany morskie, których liczbę szacowano niegdyś na 150 000–300 000, były przedmiotem intensywnych polowań dla ich futra w latach 1741–1911, a światowa populacja spadła do 1 000–2 000 osobników żyjących na ułamku ich historycznego zasięgu. Późniejszy międzynarodowy zakaz polowań, wysiłki na rzecz ochrony oraz programy reintrodukcji na uprzednio zajmowane obszary przyczyniły się do odbicia liczby osobników, a gatunek zajmuje około dwóch trzecich swojego dawnego zasięgu. Odbudowa populacji kałana morskiego jest uznawana za ważny sukces w ochronie środowiska morskiego, chociaż populacje na Aleutach i w Kalifornii ostatnio znów zmniejszyły się lub utrzymują na obniżonym poziomie. Z tych powodów zwierzę jest nadal klasyfikowane jako gatunek zagrożony.

A lontra-marinha (nome científico: Enhydra lutris) é um mamífero carnívoro marinho da família Mustelidae, nativo das regiões costeiras do norte e do leste do Oceano Pacífico. As lontras-marinhas adultas pesam tipicamente entre 14 e 45 kg, tornando-os nos mais pesados dos membros da família, e entre os pequenos mamíferos marinhos. De modo distinto da maioria dos mamíferos marinhos, a forma primária de isolamento da lontra-marinha é um casaco de pele grossa, a mais densa no reino animal. Embora possa andar sobre a terra, esta lontra vive principalmente no oceano, este "casaco", retém minusculas bolhas de ar, que lhe permitem flutuar com tanta eficácia. A lontra-marinha habita ambientes que têm grande profundidade marinha. Alimenta-se principalmente sobre invertebrados marinhos como ouriços, moluscos e crustáceos diversos, e algumas espécies de peixes. Seus hábitos alimentares são notáveis em vários aspetos. Primeiro, o uso de rochas para abrir conchas torna uma das poucas espécies de mamíferos que usam essas ferramentas. Na maior parte de seu território, é uma espécie que controla populações de ouriço-do-mar, que em grande quantidade prejudica as populações de algas. Sua dieta inclui peixes que são valorizados por humanos como alimento, levando a conflitos entre as lontras-marinhas e pescadores. A lontra-marinha, cuja população foi estimada de 150 000 até 300 000 indivíduos, foi caçada extensivamente para retirada de sua pele, entre 1741 e 1911, e com isso sua população caiu para no máximo dois mil. A proibição subsequente internacional sobre a caça, os esforços de conservação, e programas de reintrodução em áreas anteriormente povoadas contribuíram para recuperação, e as espécies ocupam agora cerca de dois terços de sua escala anterior. A recuperação da lontra-marinha é considerada um sucesso importante na conservação marinha, embora as populações das ilhas Aleutas e da Califórnia recentemente tenham declinado. Por estas razões (bem como a sua particular vulnerabilidade a derrames de petróleo), a lontra-marinha continua a ser classificada como uma espécie em perigo.

Кала́н (лат. Enhydra lutris, также морская вы́дра, камчатский бобр) — хищное морское млекопитающее; вид, входящий вместе с выдрами в семейство куньих. Использующееся изредка название «морской бобр» некорректно с точки зрения систематики, поскольку бобр относится к отряду грызунов, а калан — к отряду хищных. Взрослые самцы каланов могут весить от 27 до 39 кг, а самки — от 16 до 27 кг. Самцы имеют длину от 1,2 до 1,5 м, а самки — от 1 до 1,4 м. Большую часть времени проводят на морском мелководье, изредка выходя на сушу. Роды могут происходить как на суше так и в воде. Новорождённый детёныш не приспособлен к самостоятельной жизни и длительное время растёт, находясь на животе своей матери. Привычки калана в еде заслуживают особого внимания: он использует для добычи и открытия раковин тщательно отбираемые по форме и размеру камни, что делает его одним из немногих видов животных, которые умеют использовать орудия труда. На большей части ареала он является ключевым видом, контролирующим популяции морских ежей, которые в противном случае нанесли бы значительный ущерб экосистемам ламинарии. Охотится калан в основном на морских беспозвоночных, таких как морские ежи, различные моллюски и ракообразные, а также некоторые виды рыб. Его диета включает, среди прочего, гребешков, из-за чего человек также истреблял калана. Очень плотный мех (эталон плотности и носкости), смазанный секретом желез, хорошо защищён от намокания и служит прекрасным барьером от переохлаждения. В XVIII—XIX веках этот мех стал причиной массовой охоты, в результате чего вид оказался на грани исчезновения. В 1911 году было принято международное соглашение, запрещающее охоту на каланов, калан был занесен в Красную книгу СССР, а также в охранные документы других стран. Охота на каланов практически запрещена во всех регионах мира. На каланов разрешено охотиться только коренному населению Аляски — алеутам, причём исключительно для поддержания народных промыслов и питания, исторически сложившихся в данном регионе. Каланы обитают в северной части Тихого океана в России, США и Канаде, отдельных особей периодически встречают в Японии у острова Хоккайдо.

Havsuttern (Enhydra lutris) är ett mårddjur som lever i norra delar av Stilla havet. Utbredningsområdet sträcker sig från norra Japan över Kamtjatka och Aleuterna, vidare över Kanadas och USA:s västra kustlinjer till halvön Baja California (USA/Mexiko). Det vetenskapliga namnet är bildat av det grekiska ordet för utter samt av det latinska ordet för utter. Hanar är med svansen inräknad cirka 150 centimeter långa och upp till 45 kg tunga. Honor når en kroppslängd (med svans) av cirka 140 cm och en vikt upp till 32,5 kg. Själva svansen är ungefär 25 till 30 centimeter lång. I norra delar av utbredningsområdet blir havsuttern något större och tyngre än i södra delar. Pälsen är rödbrun till mörkbrun och vid huvudet lite ljusare. Som enda havsdäggdjur har den inget fettskikt som skyddar mot kylan. Därför är pälsen mycket speciell. På en kvadratcentimeter finns 100 000 hår; lika mycket som en genomsnittlig människa har på huvudet. Mellan håren finns alltid små luftbubblor som isolerar. Havsuttern har tre gånger större ämnesomsättning än landlevande däggdjur, och måste därför äta stora mängder kaloririk föda. Havsuttern har tack vare sin stora njure förmågan att dricka saltvatten. Havsutterns föda är musslor, snäckor och sjöborrar. Ibland tar den fiskar. För att öppna bytets skal tar havsuttern en sten och lägger bytet på bröstet och slår med stenen tills skalet knäcks. Tidigare var djurets päls starkt eftertraktad. Den stora jakten gjorde att havsuttern 1910 var nästan utrotad. Bara 1000 individer överlevde på södra Kamtjatka. 1911 undertecknade länderna USA, Ryssland och Japan ett fördrag för havsutterns skydd. Sedan dess ökade beståndet och 2007 uppskattade IUCN hela populationen med cirka 107 000 individer. I naturen utgörs havsutterns fiender av vithaj, späckhuggare och vithövdad havsörn samt på land av prärievarg. Också förorening i havet skadar havsuttern. Efter katastrofen med oljetankern Exxon Valdez 1989 dog uppskattningsvis 2 600 till 3 900 havsuttrar av oljeutsläppet.

Fisi-bahari (Enhydra lutris) ni spishi ya fisi-maji wa nusufamilia Lutrinae katika familia Mustelidae.

Deniz samuru (Enhydra lutris), Kuzey Pasifik Okyanusu'nun kuzey ve batı sahillerinde yaşayan bir deniz memelisidir. Deniz kürk ticaretinde ana malzeme olan kürkleri soylarını da tükenme duruma getirmiştir. Yetişkin deniz samurları genellikle 14 ila 45 kg arasında gelir, bu kiloyla sansargillerin en ağır üyeleriyken, deniz memelilerinin de en küçük üyeleri konumundadırlar. Diğer deniz memelilerinden farklı olarak deniz samurlarını, hayvanlar alemindeki en yoğun, kalın kürkleriyle bilinirler. Deniz samurları karada yürüyebilmelerine karşın okyanuslarda yaşamaya uyum sağlamışlardır. Deniz samurları, yiyecek aramak için deniz tabanına daldıkları kıyıya yakın ortamlarda yaşarlar. Genellikle deniz kestaneleri, çeşitli yumuşakçalar, kabuklular ve bazı balık türleri ile beslenirler. Deniz samurunun yemek arama ve yemek yeme alışkanlıkları birçok yönden kayda değerdir. Avı yerinden çıkarmak ve kabukları açmak için kaya kullanması onu alet kullanan birkaç memeli türünden biri yapar.

海獺（學名：Enhydra lutris）是食肉目動物中最適應海中生活的物種，很少在陸地或冰上覓食，大半的時間都待在水裡，連生產與育幼也都在水中進行。大部分時間裡，海獺不是仰躺著浮在水面上，就是潛入海床覓食。當牠們待在海面時，幾乎一直在整理毛皮，保持它的清潔與防水性。科學家已辨識出三個不同的亞種，分別位於美國加州、阿拉斯加及俄羅斯等地。各地的海獺族群皆以各自的棲地命名。屬名Enhyra源自希臘文的En加上hydōr，意為「在水裡面」；種名lutris則源自拉丁文lutra，也是水獺的意思。