درسة الشعير أو أرطلان أو بُلبُل الشعير أو صعو الحطب أو دُرَّسَة صفراء العنق (الاسم العلمي: Emberiza hortulana) (بالإنجليزية: Ortolan Bunting)، هو طائر ينتمي إلى عنبريات (فصيلة: Emberizidae).

Strnad zahradní (Emberiza hortulana) je středně velký monotypický druh pěvce z čeledi strnadovitých. Velikosti vrabce (délka těla 15–16,5 cm). Sameček má zelenavě šedou hlavu s černými proužky, světle žlutý oční kroužek, vous a hrdlo, načervenalý zobák a nohy. Kostřec a spodinu těla má skořicově hnědé, křídla, ocas a hřbet tmavěji hnědé s černými podélnými skvrnami. Samice a mladí ptáci mají zbarvení šatu bledší, na temeni a hrudi jsou tmavě podélně proužkovaní. Ve všech šatech je jedním z nejdůležitějších poznávacich znaků žlutý kroužek kolem oka a načervenalý zobák. Ve svatebním šatu má sameček široký šedý pruh na hrudi a sytě hnědooranžové břicho a boky. Jednoduchá opakovaná melodie „ti-ti-ti-tá“ (na rozdíl od strnada obecného je poslední slabika snížena), vábení je jemnější než u strnada obecného, „jiiih“, také „cip“, „cih-ip“ atp. Druh s evropským typem rozšíření. Tažný, zimuje převážně v tropické Africe (putuje tam zpravidla jednotlivě a v noci), v menší míře i na jihu Arabského poloostrova. Zpět se vrací koncem dubna a začátkem května. Od 50. let 20. století ve většině Evropy ubývá. Hnízdí v nižších polohách v kulturní krajině, na jihu areálu také v horských oblastech, často i nad 1500 m n. m. Těžiště jeho výskytu v Evropě leží v Turecku a v Rusku. Početnost v sousedním Polsku se pohybuje mezi 150 000 a 300 000 páry.

Hortulanen (Emberiza hortulana) er en fugleart i familien værlinger. Arten er udbredt i størstedelen af Europa, Tyrkiet og Iran samt mod øst gennem Rusland til Mongoliet. Den 16 centimeter store hortulan yngler ofte i haver eller på tilsvarende steder som gulspurven, hvor den lever af insekter og frø. I Danmark træffes kun trækkende fugle, især om foråret, idet hortulanen ikke yngler i det nordvestlige Europa.

Der Ortolan (Emberiza hortulana) ist eine Vogelart aus der Familie der Ammern (Emberizidae). Der Ortolan wird auch Gartenammer oder Fettammer genannt. Beim Männchen sind Kopf, Brust und Nacken dumpf grüngrau. Die gelbe Kehle, die gelben geschwungenen Bartstreifen sowie die gelben Augenringe kontrastieren deutlich mit diesem Farbton. Die übrige Oberseite ist auf rostbraunem Grund deutlich schwarzbraun gestreift. Die Unterseite ist zimtbraun. Den Weibchen fehlt die kapuzenartige Kopf-Nacken-Brustfärbung gänzlich, nur ältere weisen eine blasse Andeutung davon auf. Die Bartstreifen sind ebenfalls nur angedeutet. Die übrige Gefiederfärbung ist bei gleichen Farbtönen blasser und verwaschener. Jungvögel weisen bereits die Farbtöne der Altvögel auf, doch sind diese Farben abgedunkelt und undeutlich. Die gesamte dumpf braunrötliche Bauchregion ist deutlich dunkel längsstrichliert. Der Ortolan unterscheidet sich von anderen Ammern, wie der Goldammer, auch in seiner Form. So ist der Schwanz (im Gegensatz zur Goldammer) gerade abgeschnitten, und die Flügel sind länger und schmaler. Der Körperbau ist eher schlank. Der Ortolan kann mit dem Grauortolan (Emberiza caesia) verwechselt werden, der in Europa jedoch nur als Sommergast in der Region um Griechenland sowie in der Türkei vorkommt. Der Grauortolan hat aber einen graueren Kopf. Mit einer Länge von 17 cm und einem Gewicht von 20 bis 28 g hat der Ortolan ungefähr die Größe eines Haussperlings. Er ernährt sich von Samen und Insekten.

El escribano hortelano (Emberiza hortulana) es una especie de ave paseriforme de la familia de los escribanos (Emberizidae), que se distribuye por buena parte de Europa, África y del oeste de Asia. Está amenazada en diez países europeos donde su población se estima entre 10.000.000 y 32.000.000 ejemplares. Es una especie monotípica, es decir sin subespecies descritas.

Peltosirkku (Emberiza hortulana) on maatalousympäristöissä elävä varpuslintulaji. Se viihtyy suurten peltoaukeiden metsä- ja pensaikkosaarekkeissa. Se on muuttolintu, joka saapuu Suomeen toukokuussa ja lähtee elo–syyskuussa. Lajin kanta Suomessa on romahtanut 30 vuodessa yhteen prosenttiin entisestä. Peltosirkku on Suomessa äärimmäisen uhanalainen. Maailmanlaajuisesti laji kuitenkin luokitellaan elinvoimaiseksi.

Le bruant ortolan (Emberiza hortulana) ou simplement ortolan, est une espèce d'oiseaux de la famille des embérizidés. Cette espèce qui fréquente les paysages semi-ouverts a vu ses populations s'effondrer dans de nombreux pays comme la France. C'est l'une des espèces qui a régressé le plus vite depuis la fin du XXe siècle en Europe.

L'ortolano (Emberiza hortulana Linnaeus, 1758) è un uccello della famiglia degli Emberizidi. Dimensioni piccole, dai 15 ai 17 cm di lunghezza per un peso di circa 25 grammi. Le ali misurano 8,3 - 8,6 cm e ha un'apertura alare di 24 – 27 cm. Questi uccelli hanno nove penne remiganti primarie, la decima è poco sviluppata e difficilmente distinguibile dalle copritrici primarie. Presenta le caratteristiche tipiche di tutti gli Zigoli quali: breve becco conico (9–13 mm), coda (6,5 cm) intaccata leggermente a “V” nella parte terminale. Ha testa e alto petto verde oliva con gola, anello perioftalmico (anello palpebrale) e mustacchi giallastri mentre il becco è rosato. La parte superiore è bruna variamente sfumata con striature nerastre, il groppone e la parte della sopraccoda sono di colore bruno giallastro striato di bruno. Il timoniere, invece appare bruno nero con le piume centrali bordate di castano ed il paio esterno parzialmente marginato di bianco. La parte inferiore si distingue per un castano rossiccio e zone ascellari giallo pallido. Si distingue dagli altri Zigoli per le parti inferiori fulvo-rosate e la gola gialla. Gli uccelli immaturi invece mancano delle tonalità verdastre; parti superiori castano rossiccio con diffuse striature bruno nerastre. Inferiormente si osservano: gola e petto bruno giallastro striato di nerastro; restanti parti inferiori bianco-sporco soffuso di rossiccio; fianchi striati. Becco bruno rosato, conico ed appuntito con “dente palatale” poco accentuato. Zampe bruno rosato, sottili e munite di unghiette alquanto ricurve. Per quanto riguarda il dimorfismo sessuale, la femmina adulta ha le parti superiori più brunastre e scarso o nullo verde su capo. Inoltre, il verde manca anche sul collo ed alto petto, che sono striati di bruno nerastro. Parti inferiori da bruno caldo a castano rossiccio sbiadito con striature bruno nerastre.

ズアオホオジロ（学名：Emberiza hortulana）は、スズメ目ホオジロ属の小型の鳴禽。 旧北区、エチオピア区に生息する。 日本では、迷鳥。

회색머리멧새는 멧새과의 새이다. 몸길이는 16~17cm이고 날개길이는 23~29cm이다. 몸색깔은 녹색을 띤 회색이다.

De ortolaan (Emberiza hortulana) is een lange-afstandstrekker en een lid van de familie van de gorzen (Emberizidae). De soort komt voor in kleinschalige landbouwlandschappen waar houtwallen en graangewassen een belangrijke rol spelen. Hij heeft daarom in grote delen van Europa te lijden onder de schaalvergroting en homogenisering van de landbouw. In Nederland en België is de ortolaan als broedvogel uitgestorven. De soort overwintert in delen van West-Afrika en Oost-Afrika.

Ortolan, trznadel ortolan (Emberiza hortulana) – gatunek małego ptaka wędrownego z rodziny trznadli (Emberizidae), zamieszkujący większość Europy oraz zachodnią i środkową Azję. Zimuje w Afryce Subsaharyjskiej. Jego liczebność spada, ale nie jest zagrożony wyginięciem. Wielkości wróbla. Długość ciała 15–16 cm, masa ciała około 25 g. U samca głowa popielata, występuje żółty wąs i śliniak. Grzbiet rdzawobrązowy z czarnobrązowymi plamkami. Strona brzuszna cynamonowobrązowa, pierś zielonkawoszara. Dziób jest czerwonawy, oczy i nogi brązowe. Samice ubarwione bardziej blado, z prążkowaną piersią. Są nieznacznie mniejsze od samców, także ich obrączka oczna wykazuje mniejsze rozmiary. W odróżnieniu od innych trznadli, ortolan odbywa dwa pierzenia. W lipcu wymieniają wszystkie pióra, zaś na przedwiośniu jedynie drobne pióra okrywowe, dzięki czemu samce przybierają swoje ozdobne barwy. W Europie gniazduje niemal na całym kontynencie, z wyjątkiem Wysp Brytyjskich oraz północnych części Skandynawii i Rosji. W zachodniej Europie występuje wyspowo, nie na całym obszarze. Do tego obszary lęgowe występują od Palestyny i Turcji po Iran i Mongolię. Zimuje w północnej części Afryki Subsaharyjskiej, zimujące ptaki spotykano też na Półwyspie Arabskim i w Indiach. Przeloty IV–V i VIII–IX. W Polsce średnio liczny ptak lęgowy niżu, choć rozmieszczony nierównomiernie i miejscowo może być liczny. Najliczniej występuje na Podlasiu, wschodnim Mazowszu, południowej Wielkopolsce i na Ziemi Łódzkiej, mniej licznie w południowej Polsce, północnej Wielkopolsce i na Kujawach.

Sombria ou hortulana(Emberiza hortulana) é uma ave da família Emberizidae. Identifica-se pela cabeça esverdeada, com um "bigode" amarelo e pelo ventre avermelhado, sendo que a plumagem dos machos é mais vistosa durante a época de reprodução. A sua alimentação consiste essencialmente de sementes, grãos, insectos e larvas. É uma ave migradora que nidifica na Europa e inverna em África. Em Portugal ocorre sobretudo em zonas de altitude, frequentemente de difícil acesso, o que, juntamente com o facto de ser pouco tolerante da presença humana, explica que seja por vezes difícil de observar, apesar de não ser rara. É uma das espécies estivais mais tardias em Portugal, e prefere zonas abertas, frequentadas por gado e com a presença de rochas. Entre Maio e Agosto surge em quase todas a zonas serranas acima dos 800 metros localizadas a norte do Tejo. As melhores zonas de observação são no Parque Nacional da Peneda-Gerês, em particular no Planalto da Mourela, entre Covelães e Pitões das Júnias, e entre Pitões das Júnias e Tourém; na Serra da Estrela, onde é mais abundante; e na Serra de Leomil. Durante a migração de Outubro, também na zona de Sagres (Vila do Bispo) é comum ver a Sombria. Outros locais onde é possível encontrar a Sombria incluem as Serras do Alvão, Marão, Montesinho e no Parque Natural do Douro Internacional. Calcula-se que existam em Portugal poucos milhares de casais, apesar do Livro Vermelho dos Vertebrados de Portugal classificar a espécie como DD (informação insuficiente). Na Europa como um todo, a espécie é considerada pela BirdLife International como depauperada devido ao seu declínio histórico acentuado.

Садо́вая овся́нка (лат. Emberiza hortulana) — птица из рода настоящие овсянки (Emberiza) семейства овсянковые (Emberizidae). Распространена в большинстве стран Европы и Западной Азии. Осенью мигрирует в тропическую часть Африки, возвращаясь на родину в конце апреля—начале мая. Их места обитания различаются в разных областях своего ареала. Так, во Франции садовые овсянки предпочитают проживать в районах с виноградниками, в то время как в других странах их ни разу не встречали в таких районах. Ареал простирается далеко на север до Скандинавии и за Северный полярный круг, где птица питается на полях c зерновыми и в их окрестностях. Садовая овсянка составляет 16 см в длину и весит 20—25 г. По внешнему виду и поведению она сходна с обыкновенной овсянкой, но окраска менее яркая. Голова зеленовато-серого цвета. Отличительной чертой является хорошо заметное желтое кольцо вокруг глаза у взрослых птиц. Голос монотонный, песня состоит из нескольких свистов и несколько проще, чем у обыкновенной овсянки. Гнёзда располагаются на земле или вблизи земли. Они имеют овальную или округлую форму, в диаметре составляют 8—12 см. Садовая овсянка откладывает 4—6 яиц с блестящей скорлупой и слабо заметным оттенком голубого цвета. Насиживание длится 11—12 дней. Птенцы вылетают из гнезда во второй половине июня. Садовые овсянки питаются семенами растений, но во время выкармливания птенцов поедают жуков и других насекомых. Максимальная продолжительность жизни в дикой природе — 5,8 лет.

Ortolansparv (Emberiza hortulana) är en fågel i familjen fältsparvar. Trivialnamnet och dess vetenskapliga namn ortolan och hortulana härstammar från latinets hortulus, vilket ungefär betyder "trädgårdsfågeln" från hortus, som betyder "trädgård". Fågeln minskar i antal, i Sverige så pass kraftigt att den nu anses vara akut hotad.

Bayağı Kirazkuşu (Emberiza hortulana), Kirazkuşugiller (Emberizidae) familyasına ait bir ötücü kuş türü. Günümüzde bazı araştırmacılar tarafından İspinozgiller (Fringillidae) familyasında sınıflandırılmıştır. Ayrıca çinte, bayağı çinte, ortolan, kirazkuşu olarak da adlandırılır. Bu kuşun genel adı Fransızcadır. Kuşun bilimsel adı, Latince'de hortulanus, "bahçıvan kuşu" anlamına gelir. (Bu kelime de "hortus" kelimesinden türemiştir. "hortus", "bahçe" demektir.) Avrupa ülkelerinin birçoğunda ve Batı Asya'da yerel bir kuştur. Sonbaharda tropikal Afrika'ya göçer ve Nisan sonu ya da Mayıs başında geri döner. Dağılımı üreme alanıyla paralellik gösterir ve oldukça yereldir. Bunun için de türün dağılımının saptanması oldukça zordur. Fransa'da bağları tercih ettiği söylenmektedir. Fakat kesinlikle asmalardan beslenmez. Ve diğer ülkelerde de eşit olarak üzüm bağlarında bulunup bulunmadığı meçhuldür. İskandinavya'nın kuzey uçlarına ve Kutup Dairesi'nin ötesine kadar uzanır. Mısır tarlalarına ve komşu tarlalara dadanır. Britanya Adaları'nda ilkbaharda ve özellikle sonbaharda nadir görünür. Bayağı Kirazkuşu 16 cm uzunluğunda ve 20-25 g ağırlığındadır. Görünüş ve alışkanlık olarak Sarı Kirazkuşu'na çok benzer. Fakat tür olarak parlak renklerden yoksundur; örneğin Bayağı Kirazkuşu'nun kafası parlak sarı yerine yeşilimsi gridir. Erkeğin oldukça tekdüze şarkısı Sarı Kirazkuşu'nunkine benzer. Bayağı kirazkuşu yuvaları yerde ya da yere yakın yerlerde bulunur. Birçok kirazkuşunda olduğu gibi yumurtalarda nadiren çizgili işaretler görülür. Doğal rejimini tohumlar oluşturur. Fakat yavrularını beslerken kanatlı böcekler ve diğer böcekleri de yer.

圃鵐（学名：Emberiza hortulana）为雀科鹀属的鸟类。分布地从欧洲、经伊朗、阿富汗、波斯湾至北非和克什米尔以及中国的新疆等地，一般生活于平原和山区、常出没于开阔地区的树上、耕地、公园、苗圃和葡萄园以及甚至沼泽地区。该物种的模式产地在瑞典。 烤圃鵐在法國被視為珍饈，在朗德省的習俗中品嘗烤圃鵐更是家家戶戶一年一度的傳統。然而歐盟在1979年宣布此種鳥為保育類，而法國政府則在1999年跟進，從此食用圃鵐的傳統在該國已幾乎消逝殆盡，但仍有黑市交易存在，一隻圃鵐的價格可高達150至200歐元。