Štidlák běloprsý (Eleoscytalopus indigoticus) je druh ptáka z čeledi tapaculovitých (Rhinocryptidae), který je endemický v Atlantickém lese na jihovýchodě Brazílie. Dosahuje délky 11 cm, přičemž samci váží 13 až 18 g a samice 12,2 až 16 g. Samec má modrošedý hřbet, červenohnědý kostřec a bílé hrdlo, hruď a břicho, zatímco boky a oblast pod ocasem jsou kaštanové s tmavým pruhováním. V malé části areálu mají samci tmavší spodní partie; samice a mladí jedinci se podobají samcům, ale mají hnědší horní partie. Štidlák běloprsý se vyskytuje v brazilských státech od východní Bahie po severovýchodní Rio Grande do Sul, včetně západní části Paraná a východní části Santa Catariny. Obývá podrost otevřených lesů, lesní okraje a husté sekundární lesy v nadmořských výškách do 1 500 m.

Der Weißbrusttapaculo (Eleoscytalopus indigoticus) ist eine Vogelart aus der Familie der Bürzelstelzer (Rhinocryptidae), die endemisch im Atlantischen Regenwald im Südosten Brasiliens vorkommt. Die Art erreicht eine Körperlänge von 11 cm, wobei Männchen 13 bis 18 g und Weibchen 12,2 bis 16 g wiegen. Das Männchen zeichnet sich durch eine blaugraue Oberseite, einen rotbraunen Bürzel sowie eine weiße Kehle, Brust und Bauchpartie aus, während die Flanken und der Steißbereich kastanienbraun mit dunkler Bänderung gefärbt sind. In einem kleinen Teil des Verbreitungsgebiets weisen Männchen ausgedehntere dunkle Unterseiten auf; Weibchen und Jungvögel ähneln den Männchen, besitzen jedoch bräunlichere Oberseiten. Der Weißbrusttapaculo bewohnt das Unterholz offener Wälder, Waldränder und dichten Sekundärwald in den brasilianischen Bundesstaaten von Ost-Bahia bis Nordost-Rio Grande do Sul, einschließlich West-Paraná und Ost-Santa Catarina, und kommt in Höhenlagen bis zu 1.500 m vor.

El churrín pechiblanco (Eleoscytalopus indigoticus) o churrín de pecho blanco, es una especie de ave paseriforme de la familia Rhinocryptidae endémica de la mata atlántica del sureste de Brasil. Anteriormente se clasificaba dentro del género Scytalopus, pero tras una investigación que lo situaba genéticamente más próximo al género Merulaxis lo emplazaron junto a su pariente cercano el churrín de Bahía en un género aparte.

Valkorintatapakulo (Eleoscytalopus indigoticus) on Brasilian kotoperäinen varpuslintu. Valkorintatapakulot elävät Brasilian rannikolla Bahiasta Rio Grande do Suliin. Lajin kanta on taantunut metsien hakkuiden ja uudelleen metsittämisen seurauksena. Valkorintatapakulo elää vuoristometsien alikasvoksessa, yleensä alle kilometrin korkeudella merenpinnasta.

Le mérulaxe à poitrine blanche (Eleoscytalopus indigoticus) est une espèce d'oiseau de la famille des Rhinocryptidae, endémique de la forêt atlantique du sud-est du Brésil. Mesurant 11 cm de long, le mâle pèse entre 13 et 18 g et la femelle entre 12,2 et 16 g. Le mâle présente des parties supérieures bleu-gris, un croupion brun rougeâtre, ainsi qu'une gorge, une poitrine et un ventre blancs, tandis que ses flancs et sa zone ventrale sont châtains avec des barres sombres. Dans une petite partie de son aire de répartition, les mâles présentent des parties inférieures plus sombres. Les femelles et les juvéniles ressemblent aux mâles mais possèdent des parties supérieures plus brunes. On trouve cet oiseau dans les États brésiliens allant de l'est de Bahia au nord-est du Rio Grande do Sul, incluant l'ouest du Paraná et l'est de Santa Catarina. Il habite le sous-bois des forêts ouvertes, les lisières et les forêts secondaires denses, jusqu'à 1 500 m d'altitude.

Il tapaculo pettobianco (Eleoscytalopus indigoticus) è una specie di uccello della famiglia Rhinocryptidae, endemica della foresta atlantica del Brasile sud-orientale. Lungo 11 cm, i maschi pesano tra i 13 e i 18 g, mentre le femmine tra i 12,2 e i 16 g. Il maschio presenta parti superiori blu-grigie, groppone bruno-rossastro, gola, petto e ventre bianchi, con fianchi e zona anale color castano striati di scuro. In una piccola parte del suo areale, i maschi mostrano parti inferiori più scure; le femmine e gli esemplari immaturi sono simili ai maschi ma con parti superiori più brune. Il tapaculo pettobianco si trova negli stati brasiliani dall'est di Bahia fino al nord-est del Rio Grande do Sul, includendo il Paraná occidentale e Santa Catarina orientale. Abita il sottobosco di foreste aperte, margini boschivi e fitte foreste secondarie, spingendosi fino a 1.500 m di altitudine.

De witborsttapaculo (Eleoscytalopus indigoticus; synoniem: Scytalopus indigoticus) is een zangvogel uit de familie der tapaculo's (Rhinocryptidae).

Krytonosek białogardły (Eleoscytalopus indigoticus) to gatunek ptaka z rodziny krytonosowatych (Rhinocryptidae), endemiczny dla lasów atlantyckich południowo-wschodniej Brazylii. Osiąga 11 cm długości, przy czym samce ważą od 13 do 18 g, a samice od 12,2 do 16 g. Samiec ma niebieskoszary wierzch ciała, czerwonobrązowy kuper oraz białe gardło, pierś i brzuch, podczas gdy boki i okolice podogonowe są kasztanowate z ciemnym prążkowaniem. W niewielkiej części zasięgu samce mają bardziej rozległe ciemne partie spodnie; samice i osobniki młodociane są podobne do samców, ale mają bardziej brązowy wierzch ciała. Krytonosek białogardły występuje w brazylijskich stanach od wschodniej Bahii po północno-wschodnie Rio Grande do Sul, w tym w zachodniej Paranie i wschodniej Santa Catarinie. Zamieszkuje podszyt otwartych lasów, obrzeża lasów i gęste lasy wtórne na wysokości do 1500 m n.p.m.

Tapaculo-de-peito-branco, macuquinho-perereca ou macuquinho (Eleoscytalopus indigoticus) é uma espécie de ave da família Rhinocryptidae. É endêmico da Mata Atlântica do sudeste do Brasil. Também conhecido como macuquinho-perereca, devido a sua vocalização. O macuquinho mede 11 cm; o macho pesa de 13 a 18 g e a fêmea de 12,2 a 16 g. As partes superiores do macho são azuis acinzentadas e o uropígio é marrom avermelhado. A garganta, peito e barriga são brancos e o dorso até a cauda são castanhos com barras escuras. Os machos em uma pequena área da sua abrangência possuem maior extensão de partes inferiores escuras. As fêmeas e os imaturos são similares aos machos, mas possuem as partes superiores em marrom mais forte. O macuquinho é encontrado no Brasil, desde o sul do estado da Bahia até o nordeste do Rio Grande do Sul, incluindo o oeste do Paraná. Ele habita o sub-bosque de florestas abertas, bordas de florestas e florestas secundárias densas, em elevações de até 1 500 metros. Ele vive escondido nos emaranhados de vegetação próximo ao solo, sendo de difícil visualização.

Белогрудый тапакуло (Eleoscytalopus indigoticus) — вид птиц семейства топаколовых (Rhinocryptidae), эндемик атлантических лесов юго-восточной Бразилии. Длина тела составляет 11 см, масса самцов варьируется от 13 до 18 г, самок — от 12,2 до 16 г. Верхняя часть тела самца сине-серая, надхвостье красновато-коричневое, горло, грудь и брюшко белые, а бока и подхвостье каштановые с темными полосками. В некоторых частях ареала самцы имеют более темное оперение снизу; самки и молодые особи похожи на самцов, но имеют более коричневый верх. Белогрудый тапакуло обитает в бразильских штатах от восточной Баии до северо-восточного Риу-Гранди-ду-Сул, включая западную Парану и восточную Санта-Катарину. Он населяет подлесок открытых лесов, лесные опушки и густые вторичные леса на высоте до 1500 м.

Vitbröstad tapakul (Eleoscytalopus indigoticus) är en fågel i familjen tapakuler inom ordningen tättingar.