ابن الماء البَيُّوضي أو البَيَاضي أو بلشون الصخر أو بلشون الشعاب الغربي (Western Reef Heron) الاسم العلمي:(Egretta Gularis)، طائر بلشون الصخر ماهر جداً في اصطياد الأسماك والحيوانات الأخرى، نشاهده هنا وقد تمكن من الأمساك بنطاط الطين (بوشلمبو) بكل سهولة بالرغم من كبر حجمة وقد قام بابتلاعه بكل مهارة.

Volavka západní (Egretta gularis) je středně velký druh z čeledi volavkovitých. Vyskytuje se v Africe, částech Asie a v jižní Evropě. Volavka západní se vyskytuje hlavně v západní Africe, u Rudého moře a od Perského zálivu až po Indii. Ve Španělsku hnízdí malý počet těchto volavek. Jejich potravu tvoří ryby, korýši a měkkýši, v okolí zálivů se živí především zástupci podčeledi lezcovitých.

Revhejre (latin: Egretta gularis) er en fugleart, der lever fra Vestafrikas kyster til det sydlige Indien.

Der Küstenreiher (Egretta gularis) ist ein mittelgroßer Reiher. Er kommt hauptsächlich an den Küsten Westafrikas und vom Roten Meer bis nach Indien vor. Im Südosten Europas ist er ein sehr seltener Irrgast. Es gibt außerdem einige wenige Beobachtungen in Mitteleuropa, bei denen es sich allerdings immer um Gefangenschaftsflüchtlinge handelte.

La garceta costera occidental (Egretta gularis) es una especie de ave pelecaniforme de la familia Ardeidae. En su madurez alcanza los 55 cm de alto. Es nativa de África, península arábiga, y del Próximo Oriente hasta la India y Sri Lanka. Divagante en Europa (Portugal, España, Francia, Grecia), Caribe, etc. Habita en agua salobre, manglares, orillas de los mares y océanos, lagos, estuarios, etc. Se alimenta de peces, moluscos, crustáceos y otros animales marítimos pequeños que sean alcanzables. No le gusta estar en grupos, por ello siempre esta sola o con su pareja. Anida sobre manglares y puede llegar a tener de dos a cuatro huevos, como la mayoría de las garzas su incubación dura un mes y los padres cuidan sus huevos para que no sean devorados por otros animales. Cuando las crías nacen, son cuidados por sus padres el primer mes y después abandonan el nido.

Riuttahaikara (Egretta gularis) on haikaroiden heimoon kuuluva haikaralaji. Riuttahaikara on 55-68 senttimetriä pitkä ja sen siipiväli on 88-112 senttimetriä. Lajista esiintyy kaksi eri värimuotoa, valkoinen ja lyijynharmaa. Valkoinen muoto muistuttaa suuresti silkkihaikaraa. Riuttahaikara on samanmuotoinen ja -kokoinen, mutta sen nokka on yleensä hieman pidempi ja tyveltään paksumpi, mutta muuten paksumpi ja yleensä hieman alaspäin kaareva. Nokka ei myöskään ole kokotumma kuten silkkihaikaralla, vaan reunoilta ja kärjestä kellertävä. Jalat ovat harmaanmustat nilakn puoliväliin asti, mutta nilkan alaosat ja varpaat ovat himmeänkeltaiset. Joskus jalat voivat olla laajemminkin kellertävät. Valkoisen värimuodon nuorilla yksilöillä on puvussaan yleensä mustia siipisulkia. Riuttahaikaroita tavataan Länsi-Afrikassa Atlantin rannikolla ja sisämaassa ja Itä-Afrikassa Intian valtameren rannikolla sekä Punaisenmeren ja Arabianmeren ja Persianlahden rannikoilla. Lajin muuttotavoista ei tiedetä paljon, mutta se on luultavasti osittain muuttolintu. Riuttahaikarat suosivat kivi- tai hiekkarantoja ja riuttoja ja särkkiä.

L'Aigrette à gorge blanche (Egretta gularis), également appelée Aigrette des récifs, est parfois considérée comme une sous-espèce de l'Aigrette garzette. Son bec est toutefois plus épais que chez cette dernière. L'Aigrette à gorge blanche est un Ardeidae de taille moyenne (environ 60 cm de longueur pour une envergure de 95 cm). Deux formes de plumage prédominent : une blanche et une gris sombre. Les oiseaux intermédiaires sont réputés rares. C'est la forme blanche qui ressemble fortement à l'Aigrette garzette, mais elle s'en distingue par le fait que son bec est plus épais, et que le bout de ses pattes (avant les pieds) est déjà un mélange de jaune et noir.

L'airone schistaceo (Egretta gularis (Bosc, 1792)) è un uccello appartenente alla famiglia Ardeidae, diffuso in Africa, Asia ed occasionalmente in Europa e America centrale. Grande 55–68 cm, con apertura alare di 88–112 cm, questo airone si presenta con due colorazioni del piumaggio: la varietà più diffusa ha un piumaggio di colore grigio-ardesia con la gola bianca, ma può presentarsi anche di colore uniformemente bianco. La varietà interamente bianca somiglia molto alla garzetta, ma se ne differenzia per il becco più grande, e per la colorazione giallastra delle zampe. Si nutre prevalentemente di pesci, crostacei e molluschi e occasionalmente anche di grilli, larve di insetti e vermi.

De westelijke rifreiger (Egretta gularis) is een vogel uit de familie reigers en roerdompen (Ardeidae). De reiger werd eerder ook wel beschouwd als een ondersoort van de kleine zilverreiger (Egretta garzetta gularis).

Czapla rafowa (Egretta gularis) – gatunek dużego ptaka z rodziny czaplowatych (Ardeidae). Nie jest zagrożony. Długość ciała 55–65 cm, rozpiętość skrzydeł 86–104 cm, masa ciała 280–710 g. Brak wyraźnie zaznaczonego dymorfizmu płciowego, za to stwierdza się polimorfizm – ten gatunek prezentuje dwa typy upierzenia, biały i szary (zdarzają się także typy pośrednie). Białe osobniki są podobne do czapli nadobnej, mają jednak grubszy dziób i nogi. Szare osobniki trudno pomylić z innym gatunkiem z rodzaju Egretta. Środowiskiem życia czapli rafowej są kamieniste lub piaszczyste wybrzeża i rafy, ale odwiedza również inne nadbrzeżne środowiska, jak estuaria, połacie mułu, słone mokradła i namorzyny. Nocą ptaki te odpoczywają w grupach liczących do 1000 osobników. Poza sezonem lęgowym żeruje samotnie, niekiedy w grupach. Pożywia się zwykle w dzień, przy odpowiednich pływach może to robić i nocą. Pożywieniem czapli rafowych są głównie ryby, skorupiaki i mięczaki, ale zjada również prostoskrzydłe, larwy i dżdżownice. Głosem nie różni się od czapli nadobnej (E. garzetta). Okres lęgowy przedstawicieli podgatunku E. g. gularis trwa od kwietnia do lipca lub października, a u ptaków z podgatunku E. g. schistacea od lutego do października. Gniazdo stanowi platforma z patyków i wodorostów, umieszczona na ziemi, w trzcinowisku, w krzewach lub (w namorzynach) na drzewie, do 20 m nad ziemią. U ptaków badanych na wyspie Nakhiloo (administracyjnie należy do Iranu) najczęściej w zniesieniu były 3 jaja, ale odnotowano ich ogółem od 1 do 5 w zniesieniu. Ich masa wynosiła przeciętnie 27,38 ± 0,09 g, a wymiary – 47,02 ± 0,16 mm na 34,12 ± 0,08 mm. Ich skorupka była najczęściej jasnoniebieska, rzadziej jasnozielona lub biała. Poprzedni autorzy wzmiankowali wymiary jaj 44×32 mm u przedstawicieli podgatunku nominatywnego oraz 44,9×34,3 mm u reprezentantów E. g. gularis. Inkubacja u badanych na wyspie ptaków trwała 22–25 dni, ogółem okres inkubacji może wynosić od 20 do 25 dni. Wysiadują oba ptaki z pary, od momentu złożenia ostatniego jaja. W zbadanych 47 gniazdach z Nakhiloo wykluło się 62,1% piskląt (ważyły po wykluciu średnio 22,19 ± 0,61 g), a do wieku młodocianego dożyło 74,7% młodych. Pisklęta opuszczają gniazdo po blisko 30 dniach życia.

Garça-dos-recifes ou garça-negra (Egretta gularis) é uma ave da família Ardeidae. De tamanho semelhante à garça-branca-pequena (Egretta thula), distingue-se sobretudo pela plumagem mais escura. É originária da África tropical e da Ásia, sendo de ocorrência muito rara em Portugal.

Западная рифовая цапля (Egretta gularis), также называемая западной рифовой цаплей, — цапля среднего размера, обитающая на юге Европы, в Африке и некоторых частях Азии. Она ведет преимущественно прибрежный образ жизни и встречается в нескольких цветовых морфах: грифельно-серой, которую можно спутать с редкой темной морфой малой белой цапли (Egretta garzetta); белой, очень похожей на малую белую цаплю, хотя клюв рифовой цапли обычно светлее и крупнее; и черной с белым горлом (E. g. gularis), обитающей в Западной Африке. Существуют также различия в размерах, строении и поведении при поиске пищи. Высказывались предположения, что этот вид гибридизируется с малой белой цаплей, поэтому некоторые авторы рассматривают schistacea и gularis как подвиды Egretta garzetta. В работах, признающих западную рифовую цаплю самостоятельным видом, номинативный подвид gularis и подвид schistacea считаются ее составляющими.

Revhäger (Egretta gularis) är en fågel i familjen hägrar inom ordningen pelikanfåglar.

Kıyı balıkçılı (Egretta gularis) balıkçılgiller (Ardeidae) familyasından bir kuş türü. Afrika'nın tropikal batı kıyılarında, Kızıldeniz, Basra Körfezi ve Hindistan'ın doğu kıyılarında yaşar. Kıyı balıkçılının iki fenotipi bulunur. Biri tamamen beyaz tüylere sahiptir, diğerinin tüyleri ise koyu gri renklidir. Beyaz fenotip genel görünüş açısından küçük ak balıkçıla benzer ancak gagası daha kalın, bacakları daha soluk renkli ve görünüşü daha az zariftir. Koyu renkli fenotip, yaşadığı bölgede başka balıkçıl türlerine benzememektedir. Kıyı balıkçılı deniz kıyılarında yaşar. Koloniler hâlinde diğer sukuşlarıyla birlikte ağaç ya da çalılıkların üzerine çalı ve çırpıdan yapılmış platformlara yuvalanırlar. Dişi kuş bir kere de iki ila üç yumurta yumurtlar. Bu balıkçıl türü sığ sularda avını takip eder ve peşinden koşar. Ayrıca hareketsiz olarak pusuya yatarak da avlanırken görülebilirler. Balık, kabuklular ve yumuşakçalarla beslenir.

黄喉岩鷺（學名：Egretta gularis）是一种中型个頭的鷺，分布在歐洲南部，非洲和亞洲部分地區。它主要生活在沿海，有兩種形式的羽毛，一种是石板灰色，另一种是白色，和小白鷺很像，只是它的喙更黯淡和大一些。除了羽毛顏色外，其大小、结構和覓食行為均有差異。