الحمام المهاجر أو الحمام المسافر أو حمامة الركاب أو الحمام البري (بالأنجليزية: passenger pigeon) (الاسم العلمي: Ectopistes migratorius) هو طائر كان موجوداً في أمريكا الشمالية حتى أوائل القرن العشرين عندما انقرضت بسبب الصيد وتدمير الموائل. وكان هذا النوع هو أكثر أنواع الحمام وفرةً على الأرض. عاش هذا النوع في أسراب ضخمة. وصفه أحدهم عام 1866 في جنوب أونتاريو ما رآه بأنه بعرض ميل، وطول 300 ميل، واستغرق 14 ساعة لتمرير نقطة واحدة بعدد مقدر يتجاوز 3.5 مليار طير في السرب. إن كان هذا الرقم دقيقاً، فإنها على الأرجح تمثل نسبة كبيرة من أعداده في ذلك الوقت. لاحظت البروفيسورة شابيرو وزملاؤها أن بعض أجزاء جينوم حمامة الركاب بها تنوع جيني عالٍ، مما يشير إلى أنهم عاشوا كمجموعة كبيرة من السكان لفترة طويلة.

Holub stěhovavý (Ectopistes migratorius) býval pravděpodobně nejhojnějším ptákem na Zemi. Obýval v obrovských hejnech původní listnaté lesy Severní Ameriky, východně od Skalnatých hor. Fosilie tohoto ptáka byly objeveny v pleistocenních uloženinách na území amerického Marylandu. Jejich počty dosahovaly tří až pěti miliard jedinců a odhaduje se, že tvořili 40 % všech severoamerických ptáků. Po osídlení Ameriky evropskými přistěhovalci byli loveni kvůli masu i pro zábavu, takže jejich počty rychle poklesly. Poslední divoce žijící holub stěhovavý byl zastřelen v roce 1900, poslední jedinec uhynul v roce 1914.

Vandreduen (latin: Ectopistes migratorius), også kaldet amerikansk vandredue, var en dueart som levede i det østlige Nordamerika som den mest talrige af alle fuglearter. Man regner med, at bestanden havde en størrelse på mellem 3 og 5 milliarder individer. De første europæere som bosatte sig i Nordamerika skrev ofte om de enorme flokke af vandreduer, som kunne formørke himlen i dagevis. Det sidste individ døde i fangenskab i Cincinnati zoologiske have den 1. september 1914. Vandreduen var en trækfugl, der overvintrede i den sydlige del af Nordamerika. Den levede nomadisk og indrettede sig efter, hvor der det enkelte år var et stort fødegrundlag i form af olden. Kolonierne, der typisk dækkede et område på 80 km² og omfattede millioner af fugle, flyttede sig derfor fra år til år.

Die Wandertaube (Ectopistes migratorius) ist eine Vogelart aus der Familie der Tauben (Columbidae), die Ende des 19. Jahrhunderts in Freiheit ausgerottet wurde und seit dem frühen 20. Jahrhundert, mit dem Tod des letzten in Gefangenschaft gehaltenen Tiers, als ausgestorben gilt. Noch Anfang des 19. Jahrhunderts zählte die Wandertaube mit einem geschätzten Gesamtbestand von drei bis fünf Milliarden Exemplaren zu den häufigsten Vogelarten der Welt. Sie brütete in riesigen, teils mehrere hundert Quadratkilometer umfassenden Kolonien im östlichen Nordamerika und durchzog in heute unvorstellbar großen Schwärmen das Land. Umso dramatischer ist die Tatsache ihrer Ausrottung. Neben dem Bison wurde sie zum Symbol für den Raubbau an der Natur, der besonders im 19. Jahrhundert in Nordamerika stattfand. Obwohl das Ausmaß ihrer Verfolgung durch den Menschen unzweifelhaft einer der Hauptgründe ihres Aussterbens ist, ist die Frage nicht abschließend geklärt, warum ab einem bestimmten Zeitpunkt die Bestände einbrachen und die überlebenden Tiere nicht mehr in der Lage waren, sich in ausreichendem Maße zu vermehren (siehe dazu Allee-Effekt). Der letzte wildlebende Vogel wurde am 24. März 1900 geschossen. Das ausgestopfte Exemplar wird heute in einem Museum in Columbus (Ohio) aufbewahrt. Im Jahr 1914 starb mit Martha auch das letzte in Gefangenschaft lebende Tier dieser Art.

La paloma migratoria, paloma de la Carolina o paloma pasajera (Ectopistes migratorius) es una especie de ave extinta, que pertenecía al orden de las Columbiformes, el mismo grupo en el que se clasifican las tórtolas y palomas comunes. Se trata del animal que ha sufrido el declive poblacional más acusado de la historia reciente, pues en un solo siglo pasó de ser el ave más abundante de Norteamérica (y tal vez del mundo)​ a engrosar la lista de especies extintas. Sus grandes bandadas de miles de individuos oscurecían la luz y el calor a su paso, y el aleteo producía brisa y ruido. La paloma migratoria era sexualmente dimórfica en tamaño y coloración. El macho tenía 390 a 410 mm (15,4 a 16,1 plg) de largo, principalmente gris en las partes superiores, más claro en las partes inferiores, con iridiscentes plumas bronceadas en el cuello, y manchas negras en las alas. La hembra medía 38 a 40 cm, y era más apagada y morena que el macho en general. El juvenil era similar a la hembra, pero sin irisaciones. Habitaba principalmente en los bosques caducifolios del este de América del Norte y también se registró en otros lugares, pero se crio principalmente alrededor de los Grandes Lagos. La paloma migraba en enormes bandadas, en busca constante de comida, refugio y lugares de reproducción, y una vez fue el ave más abundante en América del Norte, con alrededor de 3 mil millones y posiblemente hasta 5 mil millones. Un volador muy rápido, la paloma migratoria podría alcanzar una velocidad de 100 km/h (62,1 mph). El pájaro se alimentaba principalmente de semillas, y también de frutas e invertebrados. Practicaba el dormitorio comunal y la cría comunal, y su gregarismo extremo puede estar relacionado con la búsqueda de alimento y la saciedad de los depredadores.

Muuttokyyhky (Ectopistes migratorius) on sukupuuttoon kuollut kyyhkylaji, jonka arvioidaan olleen aikoinaan maailman runsaslukuisin lintulaji. Muuttokyyhky oli melko kookas ja enimmäkseen harmaa. Sen rinta oli ruskehtava ja vatsapuoli valkea. Muuttokyyhkyt elivät Pohjois-Amerikassa, missä ne liikkuivat valtavissa parvissa. Nämä parvet saattoivat olla jopa puolitoista kilometriä leveitä ja 500 kilometriä pitkiä. Niiden on väitetty äärimmillään pimentäneen auringon. Ne pesivät Pohjois-Amerikan Kalliovuorten itäpuolisissa metsissä, Yhdysvaltojen koillis- ja Kanadan itäosissa. Talveksi ne muuttivat etupäässä Yhdysvaltojen eteläosiin, toisinaan myös Meksikoon tai Kuubaan. Muuttokyyhky muni kerralla yleensä vain yhden munan. Vielä 1800-luvun alussa muuttokyyhky oli maailman yleisin lintulaji; tuolloin sen kannaksi arvioitiin vähintään 10 miljardia yksilöä, ja joka toinen pohjoisamerikkalainen lintu oli muuttokyyhky. Niitä alettiin käyttää halpana ruokana orjille ja köyhille, mikä johti suurimittaiseen metsästykseen. Vuosien 1800–1870 välillä muuttokyyhkykanta taantui hitaasti, mutta 1870–1880-luvulla kannassa tapahtui katastrofaalinen romahdus. 1890-luvulla yritettiin säätää metsästystä rajoittavia asetuksia, mutta se oli liian myöhäistä eikä laji kyennyt enää toipumaan. Viimeinen varma havainto luonnonvaraisesta muuttokyyhkystä tehtiin Ohiossa vuonna 1900 ja viimeinen vangittu yksilö, nimeltään Martha, kuoli vuonna 1914 Cincinnatin eläintarhassa, jossa se oli elänyt viimeiset 14 vuotta. Muuttokyyhky tunnetaan myös nimellä marthankyyhky.

La Tourte voyageuse, pigeon migrateur ou colombe voyageuse (Ectopistes migratorius') est une espèce d'oiseaux, aujourd'hui éteinte de la famille des Columbidae. Selon la classification de référence du Congrès ornithologique international (version 15.1, 2025), c'est une espèce monotypique (non subdivisée en sous-espèces). La Tourte voyageuse, espèce endémique sur le continent nord-américain, y était présente en très grand nombre au début du XIXe siècle, ses effectifs étant évalués à trois voire cinq milliards d'individus, selon certaines estimations, rien que dans les États de l'Indiana, de l'Ohio et du Kentucky. L'espèce fut exterminée en seulement quelques dizaines d'années, principalement par les agriculteurs qui la considéraient comme nuisible pour leurs récoltes. Le zoologiste Albert Hazen Wright signala en 1914 que la toute dernière représentante de l'espèce, une femelle baptisée Marta, était morte dans sa cage au zoo de Cincinnati dans l'Ohio le 1er septembre de la même année.

La colomba migratrice (Ectopistes migratorius (Linnaeus, 1766)) è una specie estinta di colombo che era endemica del Nord America. Il suo nome comune e scientifico allude alle sue abitudini migratorie. Per molto tempo si è ritenuto che la tortora lamentosa americana (Zenaida macroura), simile nell'aspetto, fosse il suo parente più prossimo, e le due specie venivano talvolta confuse; tuttavia, le analisi genetiche hanno dimostrato che era più strettamente imparentata con il genere Patagioenas che con le tortore del genere Zenaida. La colomba migratrice era sessualmente dimorfica per dimensioni e colorazione. Il maschio misurava da 390 a 410 mm di lunghezza, aveva le parti superiori prevalentemente grigie, quelle inferiori più chiare, piume del collo iridescenti di tonalità bronzea e macchie nere sulle ali. La femmina, lunga da 380 a 400 mm, era nel complesso più opaca e brunastra rispetto al maschio. I giovani somigliavano alle femmine, ma le loro piume erano prive di iridescenza. La specie abitava principalmente le foreste decidue del Nord America orientale, ma veniva segnalata anche in altre regioni; tuttavia, nidificava soprattutto nell'area dei Grandi Laghi. La colomba migratrice si spostava in stormi enormi, alla continua ricerca di cibo, rifugio e luoghi di riproduzione, e in passato era l'uccello più abbondante del Nord America, con una popolazione stimata intorno ai 3 miliardi di individui, e forse fino a 5 miliardi. Era un volatore molto rapido, capace di raggiungere una velocità di 100 km/h. Si nutriva principalmente di ghiande, ma anche di frutta e invertebrati. Occupava dormitori collettivi e praticava la nidificazione coloniale: la sua estrema socialità poteva essere legata sia alla ricerca del cibo sia a una strategia di saturazione dei predatori. Le colombe migratrici venivano cacciate dai nativi americani, ma la caccia si intensificò dopo l'arrivo degli europei, in particolare nel XIX secolo. La carne di colomba veniva commercializzata come alimento economico, il che portò a una caccia su scala massiccia per molti decenni. Vi furono anche altri fattori che contribuirono al declino e alla successiva estinzione della specie, tra cui la riduzione delle grandi popolazioni riproduttive necessarie alla sopravvivenza della specie e la diffusa deforestazione, che ne distrusse l'habitat. Un lento declino, iniziato intorno al 1800 e proseguito fino al 1870, fu seguito da un crollo rapido tra il 1870 e il 1890. Nel 1900 fu abbattuto nel sud dell'Ohio l'ultimo esemplare selvatico confermato. Gli ultimi esemplari in cattività furono suddivisi in tre gruppi all'inizio del XX secolo, e alcuni di essi vennero fotografati da vivi. Martha, ritenuta l'ultima colomba migratrice esistente, morì il 1º settembre 1914 allo zoo di Cincinnati. L'eradicazione di questa specie costituisce un esempio emblematico di estinzione di origine antropica.

여행비둘기(旅行—, passenger pigeon 또는 wild pigeon)는 나그네비둘기라고도 하는데, 아메리카 대륙 동해안에 서식하던 야생비둘기였다. 개체수는 50억 마리에 달해 한때 새 가운데 가장 많은 수가 있었다고 여겨질 정도였지만, 인간의 무분별한 남획에 의해서 20세기 초에 멸종했다. 한편 학계 일부에서는 과거의 대량 번식 또한 인간의 생태계 파괴로 인해 나타난 이상현상이라 주장하기도 한다. 생명 개체의 최후 멸종에 관해 인류의 명확한 관찰 기록이 남겨진 최초의 사례이다.

De trekduif (Ectopistes migratorius) is een uitgestorven vogel die tot en met de 19e eeuw in zeer groten getale in Noord-Amerika voorkwam. In 1866 waren er mogelijk nog miljarden van deze vogels. De aantallen werden na 1870 snel kleiner en rond de eeuwwisseling was deze duivensoort vrijwel volledig uitgestorven.

Gołąb wędrowny (Ectopistes migratorius) – wymarły gatunek ptaka z rodziny gołębiowatych (Columbidae), zamieszkujący niegdyś Amerykę Północną. Był to prawdopodobnie najliczniej występujący gatunek ptaka zamieszkujący kulę ziemską.

Pombo-passageiro ou pombo-viajante (nome científico: Ectopistes migratorius) é uma espécie extinta de pombo que era endêmica da América do Norte. Único membro do gênero Ectopistes, a ave desapareceu na natureza por volta do ano 1900, e o último exemplar conhecido, uma fêmea chamada Martha, morreu no Zoológico de Cincinnati em 1 de setembro de 1914. O pombo-passageiro apresentava dimorfismo sexual: tamanho e coloração dos machos eram diferentes das fêmeas. O macho tinha 39 a 41 cm de comprimento, e eram principalmente cinza nas partes superiores, mais claro na parte inferior, com penas iridescentes cor de bronze no pescoço e manchas pretas nas asas. A fêmea media 38 a 40 cm e era mais opaca e marrom do que o macho de um modo geral. Os jovens eram semelhantes à fêmea, mas sem iridescência. Habitava principalmente as florestas decíduas do leste da América do Norte e também foi registrado em outros lugares, mas se reproduzia principalmente em torno dos Grandes Lagos. A espécie o migrava em enormes bandos, constantemente em busca de alimento, abrigo e locais para aninhar, e já foi a ave mais abundante na América do Norte, com cerca de 3 bilhões, e possivelmente até 5 bilhões indivíduos. Voando muito rápido, o pombo-passageiro podia atingir a velocidade de 100 km/h. A ave se alimentava principalmente de bolotas, frutas e invertebrados. Formava poleiros comunitários e se reproduzia cooperativamente; sua extrema sociabilidade pode estar ligada à busca por alimento e à saciedade de predadores. Os pombos-passageiros foram caçados pelos nativos americanos, mas a caça se intensificou após a chegada dos europeus, principalmente no século XIX. A carne de pombo foi comercializada como alimento barato, resultando na captura em grande escala por muitas décadas. Vários outros fatores contribuíram para o declínio e subsequente extinção da espécie, incluindo o encolhimento das grandes populações reprodutoras necessárias para a preservação da espécie e o desmatamento generalizado, que destruiu seu habitat. Um lento declínio entre cerca de 1800 e 1870 foi seguido por um rápido declínio entre 1870 e 1890. Pensa-se que a última ave selvagem confirmada foi abatida em 1901. As últimas aves em cativeiro foram divididas em três grupos por volta da virada do século XX, alguns dos quais foram fotografados vivos. Martha, considerada a última pomba-passageira, morreu em 1º de setembro de 1914, no zoológico de Cincinnati. A erradicação desta espécie é um exemplo notável de extinção antropogênica.

Стра́нствующий го́лубь (лат. Ectopistes migratorius) — вымерший вид птиц из семейства голубиных, выделяемый в монотипический род Ectopistes. Его названия на разных языках связаны со склонностью этого вида к миграциям: голуби постоянно мигрировали огромными стаями в поисках пищи, укрытий и мест гнездования. Птицы были размером около 40 см в длину, имели в основном серую верхнюю и более светлую нижнюю части туловища, переливающееся бронзовое оперение на шее и чёрные пятна на крыльях. В размерах и окраске наблюдался половой диморфизм, самки были мельче и темнее. Вид обитал в лиственных лесах восточной части Северной Америки, а размножался главным образом близ Великих озёр. Рацион в основном составляли семена деревьев, плоды растений и беспозвоночные. В Северной Америке в XVI—XVIII веках этот вид был самой многочисленной птицей, максимальная численность которой достигала от 3 до 5 миллиардов особей. Охота на странствующих голубей велась ещё коренными американцами, её масштабы существенно увеличились в XIX веке с расселением на континенте европейцев. Голубиное мясо использовалось в качестве дешёвого продовольствия. На снижение численности вида и его последующее вымирание повлияли и другие факторы: массовый забой крупных гнездовых колоний и повсеместная вырубка лесов, уничтожившая его естественную среду обитания. Исчезновение странствующего голубя является классическим примером истребления человеком массового, насчитывавшего миллиарды особей вида в результате неограниченной охоты и уничтожения среды обитания. Последняя дикая особь предположительно была убита в 1901 году, а 1 сентября 1914 года в зоопарке Цинциннати умер последний представитель этого вида — самка по имени Марта.

Vandringsduva (Ectopistes migratorius) var en nordamerikansk duva som utrotades i början av 1900-talet, genom jakt och habitatförstörelse.

Ectopistes migratorius, Ectopistes cinsine bağlı bir hayvan türüdür.

旅鴿（學名：Ectopistes migratorius）又名候鴿、旅行鴿，为鸽形目鸠鸽科的一种，也是旅鸽属的唯一物种，曾是世界上最常見的一種鳥類，主要以植物果实和小昆虫为食。據估計，過去曾有多達50億隻的旅鴿生活在美國。它們是群居动物，飞行时组成的飞行团最大可達寬1.6公里和長500公里，需要花上幾天的時間才能穿過一個地區，而其中大約包含10億隻的個體。後据推論，旅鴿由於低遺傳多樣性、被人類大量食用和棲息地喪失，沒有時間去適應而在1914年滅絕。