Mravenčík skvrnitoprsý (Dysithamnus stictothorax) je téměř ohrožený druh ptáka z podčeledi Thamnophilinae z čeledi Thamnophilidae (mravenčíkovití). Je endemitem Brazílie. Mravenčík skvrnitoprsý měří asi 12 cm. Dospělí samci mají tmavě šedé čelo a temeno, načernalé ušní krovky a bílé skvrny na stranách hlavy. Svrchní partie jsou šedavě olivové se skrytou bílou skvrnou mezi lopatkami. Křídla jsou načernalá s širokými kaštanově rezavými okraji na letkách a bílými špičkami na krovkách. Ocas je rezavě olivový s úzkými bílými špičkami na perech. Hrdlo a horní část hrudi jsou bílé, zbytek spodních partií je převážně nažloutlý. Hruď má velké tmavé skvrny a boky spodních partií mají šedavý nádech. Dospělé samice mají kaštanové temeno. Svrchní partie a křídla jsou více olivové a méně šedé než u samce a chybí jim bílá mezilopatková skvrna. Jejich spodní partie mají méně skvrn než u samců. Mravenčík skvrnitoprsý se vyskytuje v pobřežní jihovýchodní Brazílii od jihovýchodní Bahie na jih po Santa Catarinu a poněkud ve vnitrozemí v Minas Gerais. Ačkoliv některé zdroje zahrnují do jeho areálu provincii Misiones na severovýchodě Argentiny, South American Classification Committee Americké ornitologické společnosti odtud nemá žádné záznamy. Mravenčík skvrnitoprsý obývá podrost až střední patro stálezelených lesů v nížinách a nižších horských oblastech. Upřednostňuje okraje lesů, například podél cest a kolem přirozených mýtin. Výškově se pohybuje od hladiny moře do 1 250 m.

Der Fleckenbrust-Ameisenvogel (Dysithamnus stictothorax) ist eine gefährdete Vogelart aus der Unterfamilie Thamnophilinae der Familie Thamnophilidae (Ameisenvögel). Er ist in Brasilien endemisch. Der Fleckenbrust-Ameisenvogel ist etwa 12 cm lang. Adulte Männchen haben eine dunkelgraue Stirn und einen Scheitel, schwärzliche Ohrdecken und weiße Flecken an den Kopfseiten. Die Oberseite ist graulich-oliv mit einem verborgenen weißen Fleck zwischen den Schulterblättern. Die Flügel sind schwärzlich mit breiten kastanien-rostfarbenen Rändern an den Schwungfedern und weißen Spitzen an den Deckfedern. Der Schwanz ist rost-oliv mit schmalen weißen Spitzen an den Federn. Kehle und obere Brust sind weiß, der Rest der Unterseite überwiegend gelblich. Die Brust weist große dunkle Flecken auf und die Seiten der Unterseite haben einen gräulichen Anflug. Adulte Weibchen haben einen kastanienbraunen Scheitel. Oberseite und Flügel sind olivfarbener und weniger grau als beim Männchen, und ihnen fehlt der weiße Fleck zwischen den Schulterblättern. Ihre Unterseite weist weniger Flecken auf als bei den Männchen. Der Fleckenbrust-Ameisenvogel kommt im küstennahen Südostbrasilien von Südost-Bahia bis Santa Catarina und etwas landeinwärts in Minas Gerais vor. Obwohl einige Quellen die Provinz Misiones im Nordosten Argentiniens in sein Verbreitungsgebiet einbeziehen, liegen dem South American Classification Committee der American Ornithological Society keine Nachweise von dort vor. Der Fleckenbrust-Ameisenvogel bewohnt das Unterholz bis zur mittleren Schicht immergrüner Wälder in Tiefland- und unteren Bergregionen. Er bevorzugt Waldränder, wie entlang von Straßen und um natürliche Lichtungen. In der Höhe reicht er vom Meeresspiegel bis 1.250 m.

El batarito pechipinto (Dysithamnus stictothorax), también denominado batará amarillo grande (en Argentina), choca estriada (en Argentina), batará estriado (en Paraguay) o choquita estriada, es una especie de ave paseriforme de la familia Thamnophilidae perteneciente al género Dysithamnus. Vive en el centro sureste de Sudamérica.

Le Batara tachet (Dysithamnus stictothorax) est une espèce quasi menacée de la sous-famille des Thamnophilinae, au sein de la famille des Thamnophilidae (fourmiliers typiques). Il est endémique du Brésil. Le Batara tachet mesure environ 12 cm de long. Les mâles adultes ont un front et une calotte gris foncé, des couvertures auriculaires noirâtres et des taches blanches sur les côtés de la tête. Les parties supérieures sont olive grisâtre avec une tache blanche cachée entre les scapulaires. Les ailes sont noirâtres avec de larges bords châtain-roux sur les rémiges et des pointes blanches sur les couvertures. La queue est olive roux avec de fines pointes blanches sur les plumes. La gorge et la poitrine supérieure sont blanches, et le reste des parties inférieures est principalement jaunâtre. La poitrine présente de grandes taches sombres et les côtés des parties inférieures ont une teinte grisâtre. Les femelles adultes ont une calotte châtain. Les parties supérieures et les ailes sont plus olive et moins grises que chez le mâle, et elles n'ont pas la tache blanche interscapulaire. Leurs parties inférieures sont moins tachetées que celles des mâles. Le Batara tachet se trouve dans le sud-est côtier du Brésil, du sud-est de Bahia jusqu'à Santa Catarina, et un peu à l'intérieur des terres dans le Minas Gerais. Bien que certaines sources incluent la province de Misiones, dans le nord-est de l'Argentine, dans son aire de répartition, le South American Classification Committee de l'American Ornithological Society n'a aucun enregistrement de sa présence là-bas. Le Batara tachet habite le sous-bois jusqu'à la strate moyenne des forêts sempervirentes dans les régions de basse altitude et de montagne inférieure. Il privilégie les lisières de forêt, comme le long des routes et autour des clairières naturelles. En altitude, il se rencontre du niveau de la mer jusqu'à 1 250 m.

Il vireo formichiere pettomacchiato (Dysithamnus stictothorax) è una specie quasi minacciata della sottofamiglia Thamnophilinae, appartenente alla famiglia dei Thamnophilidae (formichieri tipici). È endemico del Brasile. Il vireo formichiere pettomacchiato misura circa 12 cm di lunghezza. I maschi adulti hanno fronte e corona grigio scuro, copritrici auricolari nerastre e macchie bianche sui lati della testa. Le parti superiori sono oliva grigiastro con una macchia bianca nascosta tra le scapolari. Le ali sono nerastre con ampi bordi castano-ruggine sulle remiganti e punte bianche sulle copritrici. La coda è ruggine-oliva con sottili punte bianche sulle piume. La gola e la parte superiore del petto sono bianche, mentre il resto delle parti inferiori è prevalentemente giallastro. Il petto presenta grandi macchie scure e i lati delle parti inferiori hanno una sfumatura grigiastra. Le femmine adulte hanno la corona castana. Le parti superiori e le ali sono più oliva e meno grigie rispetto al maschio e mancano della macchia bianca interscapolare. Le loro parti inferiori presentano meno macchie rispetto ai maschi. Il vireo formichiere pettomacchiato si trova nel Brasile sud-orientale costiero, dal sud-est di Bahia fino a Santa Catarina e leggermente nell'entroterra nel Minas Gerais. Sebbene alcune fonti includano la provincia di Misiones, nel nord-est dell'Argentina, nel suo areale, il South American Classification Committee dell'American Ornithological Society non ha registrazioni della sua presenza in quella zona. Il vireo formichiere pettomacchiato abita il sottobosco fino allo strato medio delle foreste sempreverdi nelle regioni di pianura e di bassa montagna. Predilige i margini della foresta, come lungo le strade e attorno alle radure naturali. In altitudine varia dal livello del mare fino a 1.250 m.

De vlekkeelmiervireo (Dysithamnus stictothorax) is een zangvogel uit de familie Thamnophilidae (miervogels).

Krępomrowiec piegowaty (Dysithamnus stictothorax) to bliski zagrożenia gatunek ptaka z podrodziny Thamnophilinae w rodzinie chronkowatych (Thamnophilidae). Jest endemitem Brazylii. Krępomrowiec piegowaty osiąga około 12 cm długości. Dorosłe samce mają ciemnoszare czoło i ciemię, czarniawe pokrywy uszne i białe plamki po bokach głowy. Wierzch ciała jest szarooliwkowy z ukrytą białą plamą między łopatkami. Skrzydła są czarniawe z szerokimi kasztanowo-rdzawymi krawędziami na lotkach i białymi końcówkami na pokrywach. Ogon jest rdzawooliwkowy z wąskimi białymi końcówkami piór. Gardło i górna część piersi są białe, a reszta spodu ciała jest przeważnie żółtawa. Pierś ma duże ciemne plamy, a boki spodu ciała mają szarawy nalot. Dorosłe samice mają kasztanowe ciemię. Wierzch ciała i skrzydła są bardziej oliwkowe i mniej szare niż u samca, brakuje im również białej plamy międzyłopatkowej. Ich spód ciała ma mniej plam niż u samców. Krępomrowiec piegowaty występuje w nadbrzeżnej południowo-wschodniej Brazylii od południowo-wschodniej Bahii na południe po Santa Catarinę oraz nieco w głębi lądu w stanie Minas Gerais. Choć niektóre źródła włączają do jej zasięgu prowincję Misiones w północno-wschodniej Argentynie, South American Classification Committee Amerykańskiego Towarzystwa Ornitologicznego nie posiada stamtąd żadnych dowodów. Krępomrowiec piegowaty zamieszkuje podszyt i środkowe piętro lasów wiecznie zielonych na nizinach i niższych terenach górskich. Preferuje obrzeża lasów, np. wzdłuż dróg i wokół naturalnych polan. Występuje od poziomu morza do 1250 m n.p.m.

Formigueiro-amarelo ou choquinha-de-peito-pintado (Dysithamnus stictothorax) é uma espécie de ave da família Thamnophilidae. Pode ser encontrada nos seguintes países: Argentina e Brasil. Os seus habitats naturais são: florestas subtropicais ou tropicais húmidas de baixa altitude e regiões subtropicais ou tropicais húmidas de alta altitude. Está ameaçada por perda de habitat.

Пятнистогрудый батарито (Dysithamnus stictothorax) — вид птиц подсемейства Thamnophilinae семейства Thamnophilidae (типичные муравьеловковые), находящийся под угрозой исчезновения. Эндемик Бразилии. Пятнистогрудый батарито достигает около 12 см в длину. У взрослых самцов темно-серые лоб и темя, черноватые ушные кроющие перья и белые пятна по бокам головы. Верхняя часть тела серовато-оливковая со скрытым белым пятном между лопатками. Крылья черноватые с широкими каштаново-рыжими краями на маховых перьях и белыми кончиками на кроющих перьях. Хвост рыже-оливковый с узкими белыми кончиками на перьях. Горло и верхняя часть груди белые, остальная часть нижней стороны тела преимущественно желтоватая. На груди крупные темные пятна, бока нижней части тела имеют сероватый оттенок. У взрослых самок каштановое темя. Верхняя часть тела и крылья более оливковые и менее серые, чем у самца, отсутствует белое межлопаточное пятно. Нижняя часть тела менее пятнистая, чем у самцов. Пятнистогрудый батарито встречается в прибрежной юго-восточной Бразилии от юго-восточной Баии до Санта-Катарины и немного в глубине материка в Минас-Жерайсе. Хотя некоторые источники включают в ареал провинцию Мисьонес на северо-востоке Аргентины, Южноамериканский классификационный комитет Американского орнитологического общества не имеет оттуда записей. Пятнистогрудый батарито обитает в подлеске и среднем ярусе вечнозеленых лесов в низинах и нижних горных районах. Предпочитает опушки лесов, например, вдоль дорог и вокруг естественных полян. Обитает на высотах от уровня моря до 1250 м.

Fläckbröstad myrvireo (Dysithamnus stictothorax) är en fågel i familjen myrfåglar inom ordningen tättingar.