Klouzálek příčkovaný (Dendrocolaptes sanctithomae) je pěvec z podčeledi šplhavců (Dendrocolaptinae) z čeledi hrnčiřovitých (Furnariidae). Vyskytuje se od jižního Mexika přes Střední Ameriku až po Kolumbii, Venezuelu a Ekvádor. Klouzálek příčkovaný je jedním z větších zástupců své podčeledi. Je štíhlý, s dlouhým ocasem, středně dlouhým rovným zobákem a (u samce) rozcuchaným chocholíkem. Měří 25 až 29 cm na délku. Samci váží 53 až 72 g a samice 54 až 83 g. Obě pohlaví mají stejné zbarvení. Dospělci nominátního poddruhu D. s. sanctithomae mají většinou skořicově hnědý obličej s jemným pruhováním, slabý rezavý nadoční proužek, černé uzdičky a sytě rezavé čelo, temeno a šíji. Hřbet a křídelní krovky jsou olivově hnědé a kostřec a ocas jsou skořicově rezavé až rezavě kaštanové. Temeno a hřbet mají černé pruhování. Letky jsou rovněž skořicově rezavé až rezavě kaštanové, s tmavými špičkami na primárních letkách. Brada, hrdlo a spodní část těla jsou zlatavé až skořicově béžové s úzkým, dobře definovaným černým pruhováním. Duhovka je světle až tmavě hnědá, zobák většinou černavý se světlejšími okraji a bází spodní čelisti, nohy se liší mezi tmavě hnědou, černou, šedozelenou, namodralou a rohovinovou barvou. Mladí ptáci jsou podobní dospělým, ale mají více rozptýlené pruhování na spodní části těla, červenější spodní krovky ocasní a zcela černý zobák. Poddruh D. s. sheffleri má ve srovnání s nominátní formou řidší pruhování na svrchních partiích, užší pruhování na spodních partiích a šedavý nádech na spodní části hrudi, který kontrastuje se žlutavějším zbytkem spodní části těla. D. s. hesperius je celkově matnější než nominátní forma a má slabší pruhování na svrchních partiích a jemnější pruhování na spodních partiích. D. s. punctipectus je většinou hnědý s tmavým pruhováním, kromě skvrnění na bradě a hrdle. Má také rezavě kaštanový spodní hřbet, křídla a ocas. Jeho zobák je mohutnější než u nominátní formy a zcela hnědočerný.

Der Mexiko-Bindenbaumsteiger (Dendrocolaptes sanctithomae) ist ein Sperlingsvogel aus der Unterfamilie Dendrocolaptinae innerhalb der Familie der Töpfervögel (Furnariidae). Er kommt vom südlichen Mexiko über Zentralamerika bis nach Kolumbien, Venezuela und Ecuador vor. Der Mexiko-Bindenbaumsteiger ist einer der größeren Vertreter seiner Unterfamilie. Er ist schlank, hat einen langen Schwanz, einen mittellangen, geraden Schnabel und (beim Männchen) eine struppige Haube. Er ist 25 bis 29 cm lang. Männchen wiegen 53 bis 72 g und Weibchen 54 bis 83 g. Die Geschlechter haben das gleiche Gefieder. Adulte Vögel der Nominatform D. s. sanctithomae haben ein meist zimtbraunes Gesicht mit feiner Strichelung, einen schwachen rötlichen Überaugenstreif, schwarze Zügel sowie eine kräftig rötliche Stirn, einen Scheitel und Nacken. Rücken und Flügeldecken sind olivbraun, Bürzel und Schwanz zimtrot bis rot-kastanienbraun. Scheitel und Rücken weisen eine schwarze Strichelung auf. Die Schwungfedern sind ebenfalls zimtrot bis rot-kastanienbraun, mit düsteren Spitzen an den Primärfedern. Kinn, Kehle und Unterseite sind gold- bis zimtbeige mit schmaler, gut definierter schwarzer Strichelung. Die Iris ist hell- bis dunkelbraun, der Schnabel meist schwärzlich mit helleren Rändern und Basis des Unterschnabels, und die Beine sowie Füße variieren zwischen dunkelbraun, schwarz, gräulich-grün, bläulich und hornfarben. Jungvögel ähneln den Erwachsenen, haben jedoch eine diffusere Strichelung auf der Unterseite, rötlichere untere Schwanzdecken und einen vollständig schwarzen Schnabel. Die Unterart D. s. sheffleri hat im Vergleich zur Nominatform eine spärlichere Strichelung auf der Oberseite, eine schmalere Strichelung auf der Unterseite und einen gräulichen Anflug auf der unteren Brust, der mit dem gelblicheren Rest der Unterseite kontrastiert. D. s. hesperius ist insgesamt matter als die Nominatform und hat eine schwächere Strichelung auf der Oberseite und eine feinere Strichelung auf der Unterseite. D. s. punctipectus ist überwiegend braun mit düsterer Strichelung, abgesehen von einer Sprenkelung an Kinn und Kehle. Er hat zudem einen rot-kastanienbraunen unteren Rücken, Flügel und Schwanz. Sein Schnabel ist kräftiger als der der Nominatform und vollständig bräunlich-schwarz.

El trepatroncos barrado norteño (Dendrocolaptes sanctithomae)es una especie de ave paseriforme de la familia Furnariidae, subfamilia Dendrocolaptinae, perteneciente al género Dendrocolaptes. Algunos autores sostienen que la presente se divide en dos o más especies. Es nativa de América Central y del noroeste de Sudamérica

Panamansuomukipuaja (Dendrocolaptes sanctithomae) on kipuajien heimoon kuuluva varpuslintu.

Le Grimpar vermiculé (Dendrocolaptes sanctithomae) est une espèce de passereaux de la famille des Furnariidae (Furnariidés en français). Le Grimpar vermiculé mesure environ 25 cm. Le dessus de son plumage est brun-roux. Il a des bandes transversales noires sur la tête, la nuque et le dos. Le bout des ailes, le croupion et la queue sont de couleur bleu foncé. Le dessous est fauve, strié de bandes noires. Les couvertures sous-alaires sont ocre, striées de bandes noires. Les sexes sont semblables. Le Grimpar vermiculé se rencontre du sud-est du Mexique à l'est du Guatemala, au Belize, en passant par le nord-est et le sud du Honduras, le Salvador et le nord-est et le sud du Nicaragua, le Costa Rica jusqu'au sud-est du Panama, du nord de la Colombie à l'extrême nord du Venezuela jusqu'à l'extrême nord de l'Équateur. Il niche dans des trous d'arbre.

Il Rampicatore barrato settentrionale (Dendrocolaptes sanctithomae) è un uccello passeriforme della sottofamiglia Dendrocolaptinae, appartenente alla famiglia dei Furnariidae. Si trova dal Messico meridionale attraverso l'America Centrale fino a Colombia, Venezuela ed Ecuador. Il Rampicatore barrato settentrionale è uno dei membri più grandi della sua sottofamiglia. È snello, con una coda lunga, un becco dritto di media lunghezza e (nel maschio) una cresta arruffata. Misura dai 25 ai 29 cm di lunghezza. I maschi pesano dai 53 ai 72 g e le femmine dai 54 ai 83 g. I sessi presentano il medesimo piumaggio. Gli adulti della sottospecie nominale D. s. sanctithomae hanno un volto per lo più bruno-cannella con una fine barratura, un debole sopracciglio rossiccio, redini nere e una fronte, vertice e nuca di un ricco colore rossiccio. Il dorso e le copritrici alari sono bruno-oliva, mentre il groppone e la coda vanno dal rosso-cannella al castano-rossiccio. Il vertice e il dorso presentano una barratura nera. Anche le remiganti sono rosso-cannella o castano-rossicce, con punte fuligginose sulle primarie. Il mento, la gola e le parti inferiori sono da dorate a beige-cannella con una stretta e ben definita barratura nera. L'iride è da bruno chiaro a scuro, il becco è per lo più nerastro con bordi e base della mandibola più chiari, e le zampe variano tra bruno scuro, nero, verde grigiastro, bluastro e color corno. Gli esemplari giovani sono simili agli adulti ma con una barratura più diffusa sulle parti inferiori, copritrici sottocaudali più rossastre e un becco interamente nero. La sottospecie D. s. sheffleri, rispetto alla nominale, ha una barratura più rada sulle parti superiori, una barratura più stretta sulle parti inferiori e una sfumatura grigiastra sul petto inferiore che contrasta con il resto delle parti inferiori più giallastre. D. s. hesperius è complessivamente più spento della nominale e ha una barratura più debole sulle parti superiori e più fine su quelle inferiori. D. s. punctipectus è per lo più bruno con barratura fuligginosa, eccetto per una screziatura su mento e gola. Presenta inoltre parte inferiore del dorso, ali e coda castano-rossicce. Il suo becco è più robusto di quello della nominale e interamente nero-brunastro.

De noordelijke gebandeerde muisspecht (Dendrocolaptes sanctithomae) is een zangvogel uit de onderfamilie Dendrocolaptidae (muisspechten).

Tęgoster północny (Dendrocolaptes sanctithomae) to ptak wróblowy z podrodziny Dendrocolaptinae w rodzinie garncarzowatych (Furnariidae). Występuje od południowego Meksyku przez Amerykę Środkową po Kolumbię, Wenezuelę i Ekwador. Tęgoster północny jest jednym z większych przedstawicieli swojej podrodziny. Jest smukły, ma długi ogon, średniej długości prosty dziób i (u samca) nastroszony czubek. Osiąga długość 25–29 cm. Samce ważą 53–72 g, a samice 54–83 g. Obie płcie mają takie samo upierzenie. Dorosłe osobniki podgatunku nominatywnego D. s. sanctithomae mają głównie cynamonowobrązową twarz z delikatnym kreskowaniem, słabą rdzawą brew, czarne uzdy oraz intensywnie rdzawe czoło, wierzch głowy i kark. Grzbiet i pokrywy skrzydeł są oliwkowobrązowe, a kuper i ogon cynamonowordzawe do rdzawokasztanowych. Wierzch głowy i grzbiet mają czarne kreskowanie. Lotki są również cynamonowordzawe do rdzawokasztanowych, z matowymi końcówkami na lotkach pierwszorzędowych. Podbródek, gardło i spód ciała są złociste do cynamonowobeżowych z wąskim, dobrze zdefiniowanym czarnym kreskowaniem. Tęczówka jest jasnobrązowa do ciemnobrązowej, dziób głównie czarniawy z jaśniejszymi krawędziami i nasadą żuchwy, a nogi i stopy mają barwę od ciemnobrązowej, czarnej, szarozielonej, niebieskawej po rogową. Młode osobniki przypominają dorosłe, ale mają bardziej rozmyte kreskowanie na spodzie ciała, bardziej rdzawe pokrywy podogonowe i całkowicie czarny dziób. Podgatunek D. s. sheffleri w porównaniu z formą nominatywną ma rzadsze kreskowanie na górnych partiach ciała, węższe kreskowanie na spodzie ciała i szarawy nalot na dolnej części piersi, który kontrastuje z bardziej żółtawą resztą spodu ciała. D. s. hesperius jest ogólnie bardziej matowy niż forma nominatywna i ma słabsze kreskowanie na górnych partiach ciała oraz drobniejsze kreskowanie na spodzie ciała. D. s. punctipectus jest głównie brązowy z matowym kreskowaniem, z wyjątkiem plamek na podbródku i gardle. Ma również rdzawokasztanowy dolny grzbiet, skrzydła i ogon. Jego dziób jest masywniejszy niż u formy nominatywnej i całkowicie brązowoczarny.

O Arapaçu-vermiculado (Dendrocolaptes sanctithomae) é uma ave passeriforme da subfamília Dendrocolaptinae, pertencente à família Furnariidae. Encontra-se desde o sul do México, através da América Central, até à Colômbia, Venezuela e Equador. O Arapaçu-vermiculado é um dos membros maiores da sua subfamília. É esguio, com uma cauda longa, um bico reto de comprimento médio e (no macho) uma crista desgrenhada. Mede entre 25 e 29 cm de comprimento. Os machos pesam entre 53 e 72 g e as fêmeas entre 54 e 83 g. Os sexos apresentam a mesma plumagem. Os adultos da subespécie nominal D. s. sanctithomae possuem um rosto maioritariamente castanho-canela com estrias finas, um supercílio arruivado ténue, rédeas pretas e uma testa, topo da cabeça e nuca de um tom arruivado rico. O dorso e as coberturas alares são castanho-azeitonados, e o uropígio e a cauda são de tom canela-arruivado a castanho-avermelhado. O topo da cabeça e o dorso apresentam estrias pretas. As penas de voo são também de tom canela-arruivado a castanho-avermelhado, com pontas fuliginosas nas penas primárias. O queixo, a garganta e as partes inferiores são de dourado a bege-canela com estrias pretas estreitas e bem definidas. A íris é de castanho-claro a escuro, o bico é maioritariamente enegrecido com margens e base da mandíbula mais claras, e as pernas e pés variam entre castanho-escuro, preto, verde-acinzentado, azulado e cor-de-chifre. Os juvenis são semelhantes aos adultos, mas com estrias mais difusas nas partes inferiores, coberturas infracaudais mais avermelhadas e um bico totalmente preto. A subespécie D. s. sheffleri, comparada com a nominal, apresenta estrias mais esparsas nas partes superiores, estrias mais estreitas nas partes inferiores e um tom acinzentado na parte inferior do peito que contrasta com o resto das partes inferiores mais amareladas. A D. s. hesperius é, no geral, mais baça do que a nominal e apresenta estrias mais fracas nas partes superiores e estrias mais finas nas partes inferiores. A D. s. punctipectus é maioritariamente castanha com estrias fuliginosas, exceto por manchas no queixo e na garganta. Apresenta também a parte inferior do dorso, asas e cauda em castanho-avermelhado. O seu bico é mais robusto do que o da nominal e totalmente castanho-preto.

Полосатый древолаз (Dendrocolaptes sanctithomae) — воробьиная птица подсемейства Dendrocolaptinae семейства печниковых (Furnariidae). Обитает от юга Мексики через Центральную Америку до Колумбии, Венесуэлы и Эквадора. Это один из крупных представителей своего подсемейства. Птица стройная, с длинным хвостом, прямым клювом средней длины и (у самца) взъерошенным хохолком. Длина тела составляет 25–29 см. Самцы весят 53–72 г, самки — 54–83 г. Полы окрашены одинаково. Взрослые особи номинативного подвида D. s. sanctithomae имеют преимущественно корично-коричневое лицо с тонкой полосатостью, слабую рыжую бровь, черные уздечки, а также насыщенно-рыжие лоб, темя и затылок. Спина и кроющие крыла оливково-коричневые, надхвостье и хвост от корично-рыжего до рыже-каштанового. На темени и спине черные полосы. Маховые перья также корично-рыжие или рыже-каштановые, с темными кончиками на первостепенных маховых. Подбородок, горло и низ тела золотисто- или корично-бежевые с узкими, четко выраженными черными полосами. Радужка от светло- до темно-коричневой, клюв преимущественно черноватый со светлыми краями и основанием нижней челюсти, ноги варьируют от темно-коричневого и черного до серо-зеленого, голубоватого и рогового цвета. Молодые особи похожи на взрослых, но имеют более размытые полосы на нижней части тела, более рыжие подхвостье и полностью черный клюв. Подвид D. s. sheffleri по сравнению с номинативным имеет более редкие полосы на верху, более узкие полосы на низе и сероватый оттенок на нижней части груди, контрастирующий с более желтоватым остальным низом. D. s. hesperius в целом тусклее номинативного, с более слабыми полосами на верху и более тонкими на низе. D. s. punctipectus преимущественно коричневый с темными полосами, за исключением пятен на подбородке и горле. У него также рыже-каштановые нижняя часть спины, крылья и хвост. Клюв массивнее, чем у номинативного подвида, и полностью коричнево-черный.

Randig trädklättrare (Dendrocolaptes sanctithomae) är en fågel i familjen ugnfåglar inom ordningen tättingar.