دُخَّلة سَوْذَقِيَّة أو زُرَّيْقَة أو دخلة مخططة يسمى أيضا هازجة موشحةأويكيكي، هو طائر ينتمي إلى طيور مغردة من جنس سيليفيا.

Pěnice vlašská (Sylvia nisoria) je středně velký druh pěvce z čeledi pěnicovitých (Sylviidae).

Die Sperbergrasmücke (Curruca nisoria; Syn. Sylvia nisoria) ist ein Singvogel aus der Familie der Grasmückenartigen (Sylviidae). Die Sperbergrasmücke ist neben der Orpheusgrasmücke die größte mitteleuropäische Art ihrer Gattung. Im Osten Mitteleuropas ist sie ein verbreiteter, regional häufiger Brut- und Sommervogel. Im Westen Mitteleuropas kommt sie nur lokal und zum Teil unregelmäßig als Brutvogel vor.

La curruca gavilana (Curruca nisoria) es una especie de ave paseriforme de la familia Sylviidae que vive en Eurasia y África Oriental. Presenta un tamaño grande para ser una curruca, con una longitud de unos 15 a 17 cm, una envergadura de unos 24 a 26 cm, y un peso de 26 a 30 g. Los adultos son de color gris mate, de un tono más oscuro alrededor de los ojos, que destacan con el iris de color amarillo. El mentón, cuello, pecho, vientre, y flancos, son de un color blancuzco tapizado de medias lunas en tono gris. Las alas son más oscuras con plumas grises y pardas. Patas marrón rosáceo. Hembras y machos apenas se diferencian, siendo el plumaje del mismo color. Los ejemplares inmaduros ostentan un plumaje de un tono más apagado. Esta especie se extiende y reproduce por buena parte de Europa central y oriental, llegando hasta los Alpes y los Balcanes en el sur, y por la mayor parte del oeste del Asia templada. Últimamente está disminuyendo su población en algunas áreas y en países como por ejemplo Alemania, debido a la pérdida de su hábitat que está siendo amenazado por una agricultura intensiva. Es un pájaro migratorio, que pasa los inviernos en el este de África. En España la curruca gavilana tiene una presencia ocasional, es decir, poco común o accidental.

Kirjokerttu (Curruca nisoria) on suurin Suomessa tavattavista kertuista. Se elää usein yhteiseloa pikkulepinkäisen kanssa. Kirjokerttu on keskimäärin 16–18 senttimetriä pitkä ja painaa noin 30 grammaa. Vanha kirjokerttu on päältä tummanharmaa ja alapuolelta vaalea tihein tummin poikkiraidoin. Silmä on keltainen. Pyrstösulissa on valkoiset kärjet. Nuori lintu muistuttaa lehtokerttua mutta on suurempi, sillä on siivillä vaaleat juovat ja mahan takaosassa on tummia raitoja. Vanhojen lintujen sukupuolenmääritys on ongelmallista, sillä höyhenpuvun väritys vaihtelee paljon. Pesimäaikana luotettava keino on hautomalaikku, jollainen on vain naaraalla (koiraskin hautoo mutta sille ei kehity varsinaista hautomalaikkua). Ääni on tyypillinen, voimakas rätinä. Varoitusääni on käheä maiskaus. Laulu muistuttaa lehtokertun laulua, mutta on tähän verrattuna hieman karheampaa ja korkeampaa. Usein lintu liittää rätisevän äänensä laulun lomaan. Sulkasato on monimutkainen. Vanha lintu sulkii osittain heinä–elokuussa vaihtamalla käsisulat ja osan kyynär- ja pyrstösulista. Se sulkii osan kyynär- ja pyrstösulista talvehtimisalueella ja osan vasta seuraavana kesänä, joten puvussa on monenikäisiä sulkia. Nuori lintu voi sulkia osan kyynär- ja pyrstösulista sekä joskus jonkin käsisulan ensimmäisenä talvena. Vanhin suomalainen rengastettu kirjokerttu on ollut 9 vuotta 11 kuukautta 28 päivää vanha. Euroopan vanhin on ollut ruotsalainen, vähintään 11 vuotta 11 kuukautta vanha yksilö.

La Fauvette épervière (Curruca nisoria) est une espèce de passereaux de la famille des Sylviidae. Cet oiseau mesure 15,5 cm. La Fauvette épervière bénéficie d'une protection totale sur le territoire français depuis l'arrêté ministériel du 17 avril 1981 relatif aux oiseaux protégés sur l'ensemble du territoire. Elle est inscrite à l'annexe I de la directive Oiseaux de l'Union européenne. Il est donc interdit de la détruire, la mutiler, la capturer ou l'enlever, de la perturber intentionnellement ou de la naturaliser, ainsi que de détruire ou enlever les œufs et les nids, et de détruire, altérer ou dégrader son milieu. Qu'elle soit vivante ou morte, il est aussi interdit de la transporter, colporter, de l'utiliser, de la détenir, de la vendre ou de l'acheter.

La bigia padovana (Sylvia nisoria Bechstein, 1792) è un uccello passeriforme appartenente alla famiglia dei Silvidi.

De sperwergrasmus (Curruca nisoria synoniem: Sylvia nisoria) is een zangvogel uit de familie Sylviidae (grasmussen).

Jarzębatka, pokrzewka jarzębata, gajówka jarzębata (Curruca nisoria) – gatunek niewielkiego ptaka wędrownego z rodziny pokrzewek (Sylviidae). Występuje w Europie na wschód od Renu, aż po Ural i Kaukaz. Na północy granica zasięgu przebiega przez południową część Półwyspu Skandynawskiego oraz w środkowej Azji po Mongolię. Południowa granica ciągnie się od północnych Włoch przez Azję Mniejszą, a dalej na wschód sięga Ałtaju. Daleko migruje – zimuje we wschodniej Afryce. W Polsce średnio liczny ptak lęgowy niżu i podnóży gór (do 600 m n.p.m.). Choć lokalnie może to być liczny ptak, to trudno wykryć jego obecność. Rozmieszczenie wyspowe – w niektórych regionach może jej w ogóle nie być. Obserwacje dowodzą, że najliczniejsze stanowiska tego ptaka znajdują się na Dolnym Śląsku, Mazurach, Kotlinie Biebrzańskiej i Podlasiu. Dość często spotyka w dolinach rzek Narwi, Wisły i Pilicy. Przyloty zaczynają się pod koniec kwietnia i trwają cały maj, odloty zaczynają się w sierpniu, a kończą z pierwszymi dniami października. Małą liczebność jarzębatki w Europie Środkowej oraz jej znaczne wahania tłumaczy się obecnością granicy zasięgu. Największa z pokrzewek o nietypowym dla nich upierzeniu, o mocnej sylwetce z długim ogonem i dość grubym dziobem. Samiec ubarwieniem przypomina jastrzębia, krogulca lub kukułkę, i jak one posiada żółte tęczówki, co nadaje jej charakterystyczny, nieco drapieżny wyraz (stąd też jej nazwa „jarzębatka”). Wierzch ciała ciemnopopielaty, jasne boki, od spodu brudnobiały z szarobrązowym poprzecznym falistym prążkowaniem (jarzębaty). Lotki i sterówki ciemnobrązowe, biało obrzeżone. Samice ubarwione bardziej jednolicie, brązowe, na brzuchu mniej prążkowane (w tym tkwi najistotniejsza fenotypowa różnica płci). Młode w ogóle bez prążkowania – przypominają zatem samicę – mają jasnobarwny spód ciała. Mają ciemne oczy. Dorosła jarzębatka ma żółtą tęczówkę, która dopełnia ogólnie specyficzny wygląd. Kolor oczu zmienia się z wiekiem – ciemnoszare u piskląt, pod koniec pierwszej jesieni życia ciemnobrązowe, zimą jaśniejące, a wiosną jasnobrązowe lub szarożółte (u samców pomarańczowożółte). Jaśniejsze obrzeżenie piór tworzy delikatny łuskowany wzór. Na skrzydle dostrzec można białe zakończenia pokryw skrzydłowych tworzące 2 paski.

A toutinegra-barrada (Curruca nisoria) é uma espécie de ave da família Sylviidae que se reproduz em regiões temperadas da Europa central e oriental e na Ásia ocidental e central. Esta ave passeriforme é fortemente migratória e passa o inverno na África oriental tropical. É a maior das toutinegras do gênero Curruca, medindo de 15,5 a 17 cm de comprimento e pesando entre 22 e 36 g, sendo predominantemente cinzenta na parte superior e esbranquiçada na parte inferior. Os machos adultos são cinza-escuros no dorso, com pontas brancas nas coberturas das asas e nas penas da cauda, apresentando um barrado intenso na parte inferior. A fêmea é semelhante, mas ligeiramente mais pálida e com um barrado mais leve. As aves jovens são de cor cinza-acastanhada na parte superior, bege-claro na parte inferior e possuem muito pouco barrado, com poucas características distintivas óbvias; podem ser facilmente confundidas com a toutinegra-de-barrete, diferenciando-se pelo leve barrado nas coberturas da cauda, pelas margens claras nas penas das asas e pelo tamanho ligeiramente maior. O olho possui uma íris amarela nos adultos e escura nos imaturos; o bico é enegrecido com a base mais clara, e as pernas são robustas e de cor cinza-acastanhada.

Ястребиная славка (Curruca nisoria) — вид птиц семейства славковых, гнездящийся в умеренных широтах Центральной и Восточной Европы, а также Западной и Центральной Азии. Это перелетная птица, зимующая в тропической Восточной Африке. Являясь крупнейшей славкой рода Curruca (длина 15,5–17 см, вес 22–36 г), она имеет серый верх и беловатый низ. Взрослые самцы отличаются темно-серым верхом с белыми кончиками кроющих перьев крыла и хвоста, а также выраженной поперечной исчерченностью снизу. Самки похожи, но бледнее и имеют менее выраженные пестрины. Молодые птицы буровато-серые сверху и охристые снизу, почти без рисунка, из-за чего их легко спутать с садовыми славками. У взрослых особей радужка желтая, у молодых — темная; клюв черноватый, ноги крепкие, серо-коричневые.

Höksångare (Curruca nisoria) är en tätting som tillhör familjen sylvior. Den är relativt stor och kraftig med karakteristiskt gult öga och arttypiskt hökliknande tvärbandning undertill, därav namnet. Fågeln häckar i östra Europa och västra Asien i igenväxande buskmarker. Vintertid flyttar den till Östafrika. IUCN kategoriserar den som livskraftig, dock är den hotad i vissa randområden, som i Sverige.

Çizgili ötleğen (Sylvia nisoria), doğu Avrupa boyunca ve ılımlı Asya'nın büyük kısmında yavrulayan ötleğengiller (Sylvidae) familyasından yaygın, tipik bir ötleğen türüdür.

横斑林莺（学名：Curruca nisoria）为鶲科莺属的鸟类。该物种的模式产地在德国。 横斑林莺新疆亚种（学名：Curruca nisoria merzbacheri）。在中国大陆，分布于新疆、河北等地。该物种的模式产地在天山.。