Copiphora rhinoceros, známá jako nosorožčí kobylka, je poměrně velký druh kobylky dorůstající délky až 7,5 cm, který se vyskytuje ve Střední Americe. Patří do skupiny kobylek s kuželovitou hlavou, z nichž mnohé mají na temeni rohovitý výrůstek. Roh nosorožčí kobylky slouží k odrážení útoků hladových netopýrů. Na rozdíl od většiny kobylek, které jsou býložravé, je nosorožčí kobylka všežravá a živí se plody, semeny, květy, bezobratlými živočichy, žabími vajíčky a malými ještěrkami. Tento druh může být v noci velmi hlučný a vytváří jeden z dominantních zvuků v nížinných lesích Střední Ameriky. Délka života je jeden až dva roky. Poprvé ji popsal v roce 1888 Alphonse Pictet ve svém díle Locustides Nouveaux ou peu connus de Musée de Genève.

Copiphora rhinoceros, die Nashorn-Heuschrecke, ist eine relativ große, bis zu 7,5 cm lange Art der Laubheuschrecken, die in Mittelamerika beheimatet ist. Sie gehört zur Gruppe der Kegelkopfschrecken, von denen einige einen hornartigen Fortsatz auf dem Kopf tragen. Das Horn der Nashorn-Heuschrecke dient der Abwehr von Angriffen hungriger Fledermäuse. Im Gegensatz zu den meisten anderen Laubheuschrecken, die Pflanzenfresser sind, ist die Nashorn-Heuschrecke ein Allesfresser, der sich von Früchten, Samen, Blüten, Wirbellosen, Froscheiern und kleinen Eidechsen ernährt. Die Art kann nachts sehr laut sein und erzeugt einen der dominanten Klänge in den mittelamerikanischen Tieflandwäldern. Ihre Lebensdauer beträgt ein bis zwei Jahre. Sie wurde erstmals 1888 von Alphonse Pictet in seinem Werk Locustides Nouveaux ou peu connus de Musée de Genève beschrieben.

Copiphora rhinoceros, la saltamontes rinoceronte, es una especie de saltamontes relativamente grande, de hasta 7,5 cm de longitud, que se encuentra en América Central. Pertenece al grupo de los saltamontes de cabeza cónica, varios de los cuales tienen una proyección en forma de cuerno en la parte superior de la cabeza. El cuerno del saltamontes rinoceronte se utiliza para evitar los ataques de murciélagos hambrientos. A diferencia de la mayoría de los saltamontes, que son herbívoros, el saltamontes rinoceronte es omnívoro y se alimenta de frutas, semillas, flores, invertebrados, huevos de rana y pequeños lagartos. La especie puede ser bastante ruidosa durante la noche y produce uno de los sonidos dominantes en los bosques de tierras bajas de América Central. Su esperanza de vida es de uno a dos años. Fue descrita por primera vez en 1888 por Alphonse Pictet en su obra Locustides Nouveaux ou peu connus de Musée de Genève.

Copiphora rhinoceros, la sauterelle rhinocéros, est une espèce de sauterelle relativement grande, atteignant environ 7,5 cm de long, que l'on trouve en Amérique centrale. Elle appartient au groupe des sauterelles à tête conique, dont plusieurs possèdent une excroissance en forme de corne sur le dessus de la tête. La corne de la sauterelle rhinocéros sert à repousser les attaques des chauves-souris affamées. Contrairement à la plupart des sauterelles qui sont herbivores, la sauterelle rhinocéros est omnivore et se nourrit de fruits, de graines, de fleurs, d'invertébrés, d'œufs de grenouilles et de petits lézards. L'espèce peut être très bruyante pendant la nuit et produit l'un des sons dominants dans les forêts de plaine d'Amérique centrale. Sa durée de vie est d'un à deux ans. Elle a été décrite pour la première fois en 1888 par Alphonse Pictet dans son ouvrage Locustides Nouveaux ou peu connus de Musée de Genève.

Copiphora rhinoceros, la cavalletta rinoceronte, è una specie di tettigoniide relativamente grande, che raggiunge circa 7,5 cm di lunghezza, diffusa in America Centrale. Appartiene al gruppo delle cavallette dalla testa conica, molte delle quali presentano una protuberanza simile a un corno sulla parte superiore del capo. Il corno della cavalletta rinoceronte viene utilizzato per respingere gli attacchi dei pipistrelli affamati. A differenza della maggior parte delle cavallette, che sono erbivore, la cavalletta rinoceronte è onnivora e si nutre di frutta, semi, fiori, invertebrati, uova di rana e piccole lucertole. La specie può essere molto rumorosa durante la notte e produce uno dei suoni dominanti nelle foreste di pianura dell'America Centrale. La sua durata di vita è di uno o due anni. È stata descritta per la prima volta nel 1888 da Alphonse Pictet nel suo Locustides Nouveaux ou peu connus de Musée de Genève.

Copiphora rhinoceros is een rechtvleugelig insect uit de familie sabelsprinkhanen (Tettigoniidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1888 door Pictet.

Copiphora rhinoceros, znany jako pasikonik nosorożec, to stosunkowo duży gatunek pasikonika osiągający do 7,5 cm długości, występujący w Ameryce Środkowej. Należy on do grupy pasikoników o stożkowatych głowach, z których wiele posiada na czubku głowy wyrostek przypominający róg, służący do odstraszania atakujących nietoperzy. W przeciwieństwie do większości roślinożernych pasikoników, gatunek ten jest wszystkożerny i żywi się owocami, nasionami, kwiatami, bezkręgowcami, jajami żab oraz małymi jaszczurkami. Nocą owady te są bardzo głośne, stanowiąc jeden z dominujących elementów krajobrazu dźwiękowego nizinnych lasów Ameryki Środkowej. Ich długość życia wynosi od roku do dwóch lat. Gatunek został opisany w 1888 roku przez Alphonse'a Picteta w publikacji „Locustides Nouveaux ou peu connus de Musée de Genève”.

Copiphora rhinoceros, o gafanhoto-rinoceronte, é uma espécie de esperança relativamente grande, com até 7,5 cm de comprimento, encontrada na América Central. Pertence ao grupo das esperanças de cabeça cônica, várias das quais possuem uma projeção semelhante a um chifre no topo da cabeça. O chifre do gafanhoto-rinoceronte é usado para afastar ataques de morcegos famintos. Ao contrário da maioria das esperanças, que são herbívoras, o gafanhoto-rinoceronte é onívoro, alimentando-se de frutas, sementes, flores, invertebrados, ovos de rã e pequenos lagartos. A espécie pode ser bastante barulhenta durante a noite e produz um dos sons dominantes nas florestas de planície da América Central. Sua expectativa de vida é de um a dois anos. Foi descrita pela primeira vez em 1888 por Alphonse Pictet em seu Locustides Nouveaux ou peu connus de Musée de Genève.

Copiphora rhinoceros, кузнечик-носорог, — это относительно крупный вид кузнечиков длиной до 7,5 см, обитающий в Центральной Америке. Он относится к группе «головастых» кузнечиков, многие из которых имеют роговидный вырост на голове, используемый для защиты от летучих мышей. В отличие от большинства травоядных кузнечиков, этот вид всеяден и питается фруктами, семенами, цветами, беспозвоночными, яйцами лягушек и мелкими ящерицами. Ночью этот кузнечик издает громкие звуки, становясь одним из доминирующих источников шума в низинных лесах Центральной Америки. Продолжительность жизни составляет от одного до двух лет. Вид был впервые описан в 1888 году Альфонсом Пикте в работе «Новые или малоизвестные саранчовые Женевского музея».

Copiphora rhinoceros är en insektsart som beskrevs av Francois Jules Pictet de la Rive 1888. Copiphora rhinoceros ingår i släktet Copiphora och familjen vårtbitare. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.