لقلق العاصفة(Ciconia stormi) هو طائر من الطيور الخواضة التي تنتمي إلى عائلة اللقلق ، يصل طوله حوالي 91 سم، ولون ريشه هو الأبيض والأسود وجلد الوجه برتقالي ولون الساقين والجلد أحمر مصفر والألوان في كلا الجنسين متشابهة. تم العثور على هذه الأنواع الغير معروفة في الغابات دون عائق وموائل المياه العذبة في سومطرة وجزر بورنيو وشبه جزيرة ماليزيا. وأحد أهم معاقلها في جنوب شرق سومطرة ، وما تبقى من السكان تقتصر على كليمنتان وبروناي. بينما في شبه جزيرة ماليزيا يبق هناك سوى قلة . بينما عددها في أنحاء العالم هو أقل من 500 فرد. اللقلق العاصفة طائر انفرادي. تتكون حميته أساسا من الأسماك. تضع الأنثى عادة بيضتان في عش فوق الأشجار .واعتبر فيما مضى على أنه من نوع لقلق صوفي العنق. ونظرا لفقدان الموائل الجارية، وحجم السكان الصغير جدا، والإفراط في الصيد في نطاق محدود في بعض المجالات، صنفت لقالق العاصفة بالقائمة المهددة بالانقراض .

Čáp pestrý (Ciconia stormi) je druh velkého ptáka z čeledi čápovití (Ciconiidae). Druh poprvé popsal německý vědec August Wilhelm Heinrich Blasius roku 1896 jako Melanopelargus episcopus stormi. Čáp pestrý byl často považován za populaci čápa bělokrkého (Ciconia episcopus), ale v současnosti jsou oba druhy považovány za samostatné, přičemž areály výskytu těchto druhů se kříží. Čáp pestrý se vyskytuje v Indonésii na ostrově Borneo a na jihovýchodní Sumatře, zřídka se objevuje také na Malajském poloostrově nebo v Thajsku. Co do počtu jedinců patří čáp pestrý mezi nejohroženější druhy čápů na světě. Na Malajském poloostrově je populace odhadovaná na 150 ptáků, na Kalimantanu a Sumatře pod 250 jedinců. Celková velikost populace byla odhadnuta na 400–500 jedinců, z toho asi 260–330 dospělců. Trend celkové populace je klesající. Hlavním důvodem tohoto poklesu je ztráta přirozeného prostředí. Jen mezi lety 1985–1997 došlo ke zničení jedné čtvrtiny lesů na Kalimantanu a od roku 1985 zmizelo téměř 30 % původních lesů na Sumatře. Důvodem je především těžba dřeva a uvolňování půdy pro pěstování palem olejných (Elaeis guineensis). V menší míře se objevuje také lov. Jako chráněný druh je čáp pestrý hodnocen v Indonésii, Thajsku a v Sarawaku, ale realizování ochranných opatření není vymáháno vážně. Čáp pestrý se ale vyskytuje ve více než deseti chráněných areálech. Mezinárodní svaz ochrany přírody (IUCN) druh hodnotí jako ohrožený. Čáp pestrý dosahuje výšky 75–91 cm. Zbarvení je na hrudníku, zádech, křídlech a koruně černé, na krku, šíji a břiše bílé. Kolem očí se rozprostírají výrazné žluté kruhy. Zobák je červený, také končetiny mají matně červené zbarvení. Neobjevuje se výrazný pohlavní dimorfismus, i když samci bývají pravděpodobně o něco větší než samice. Čáp pestrý se vyskytuje v původních hustých bažinatých nebo říčních lesích. Žije převážně samotářsky. O rozmnožování existuje dosud jen málo informací. První hnízdo tohoto druhu bylo objeveno v Thajsku 27. září 1986. Mláďata se vyklubala asi 21. až 24. října, ale 22. listopadu bylo hnízdo zničeno a mláďata ukradena jedním vesničanem. Oblast byla následně zaplavena při stavbě přehrady. Druhé známé hnízdo bylo nalezeno na jihu Sumatry v oblasti Sembilang 26. dubna 1989, přičemž bylo získáno jedno vejce bílé barvy (které se dnes nachází v bogorském muzeu). Rodiče mláďata krmili několikrát denně rybami, žábami a červy. Očekává se, že mláďata jsou schopna létat po asi 90 dnech. Dříve tento druh chovala německá ptačí zoo WELTVOGELPARK, WALSRODE.

Der Höckerstorch (Ciconia stormi, Syn.: Melanopelargus episcopus stormi) ist mit 250 bis 500 Individuen die seltenste Storchenart der Welt. Die Bestände des Vogels sind nach Angaben der IUCN stark gefährdet.

La cigüeña de Storm​ (Ciconia stormi) es una especie de ave ciconiforme de la familia Ciconiidae de gran tamaño y plumaje oscuro en peligro de extinción. Sólo se le encuentra en los humedales de Sumatra, islas Mentawai, Borneo y sur de la península de Malaca.​

Borneonpiispahaikara (Ciconia stormi) on kattohaikaroihin kuuluva lintulaji. Se on erittäin uhanalainen.

La Cigogne de Storm (Ciconia stormi) est une espèce d'oiseaux d'Asie de la famille des Ciconiidae. Son nom commémore Hugo Storm, le capitaine allemand du vapeur Lübeck, qui durant ses années de service (de 1887 jusqu'à environ 1895), récolte des spécimens d'histoire naturelle en Asie. Elle était auparavant référencée comme une sous-espèce de la cigogne épiscopale. À cause de la perte de son habitat, de populations très restreintes et du braconnage des espèces rares en forêt, la cigogne de Storm est classifiée comme espèce en danger par l'UICN.

La cicogna di Storm (Ciconia stormi (Blasius, 1896)) è un uccello della famiglia dei Ciconiidae dell'ordine dei Ciconiiformi.

De soendaooievaar (Ciconia stormi) is een grote ooievaar uit het geslacht Ciconia. De soort komt met name voor op Borneo en Sumatra en wordt bedreigd in zijn voortbestaan. Wereldwijd zijn er waarschijnlijk 250 tot 500 volwassen exemplaren. Dit maakt deze vogel tot de zeldzaamste van alle ooievaars. De wetenschappelijke naam werd in 1896 gepubliceerd door Wilhelm Blasius, en is vernoemd naar de Duitse kapitein Hugo Storm die met zijn stoomschip de Lübeck aan het eind van de negentiende eeuw veel diersoorten verzamelde in Azië.

Bocian garbaty (Ciconia stormi) – gatunek dużego ptaka z rodziny bocianów (Ciconiidae), zamieszkujący Azję Południowo-Wschodnią. Zagrożony wyginięciem. Taksonomia Nie wyróżnia się podgatunków. Dawniej bocian garbaty sam uznawany był za podgatunek bociana białoszyjego (Ciconia episcopus). Morfologia Osiąga 75–91 cm długości, charakteryzując się sylwetką z wyraźnie zaznaczonym garbem. Upierzenie biało-czarne. Nogi i dziób czerwone. Pomarańczowa, goła skóra twarzy. Żółta skóra oczodołu. Osobniki obu płci są podobne. Upierzenie młodych jest bardziej matowe. Występowanie Zasiedla podmokłe, bagniste tereny leśne Indonezji (Borneo, Sumatra i sąsiednie wyspy) oraz Półwyspu Malajskiego. Unika otwartych przestrzeni. Lęgi Gniazduje samotnie. Buduje wysoko na drzewie duże gniazdo z gałązek, w środku wyścielone suchymi liśćmi i puchem. Gniazdo jest wykorzystywane w kolejnych latach. Samica znosi zwykle dwa, rzadziej trzy jaja. Inkubacja trwa 25–28 dni, a zajmują się nią oboje rodzice. Pisklętami opiekuje się samica, ale karmione są przez oboje rodziców. Młode są w pełni opierzone po 52–57 dniach od wyklucia, ale zdolność do lotu uzyskują dopiero po około 90 dniach od wyklucia. Pożywienie Żeruje w bagnistych lasach lub na błotnistych brzegach rzek i jezior, najczęściej pojedynczo lub w parach, rzadziej w małych grupach po 7–12 osobników. Żywi się głównie rybami, ale zjada również żaby, gady i duże owady. Dzięki długim nogom brodzi w wodzie lub wysokiej trawie i chwyta ofiary z wody lub ziemi długim, spiczastym dziobem. Status W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN) bocian garbaty od 1994 roku uznawany jest za gatunek zagrożony (EN – Endangered). Liczebność światowej populacji szacuje się na zaledwie 260–330 dorosłych osobników. Jej trend uznawany jest za silnie spadkowy ze względu na utratę i fragmentację siedlisk leśnych głównie z powodu wycinki w celu pozyskania drewna oraz przekształcania tych terenów w plantacje olejowca gwinejskiego.

Малайский шерстистошейный аист (лат. Ciconia stormi) — редкая птица из семейства аистовых. Популяция находится под угрозой и насчитывает от 250 до 500 особей.

Sundastork (Ciconia stormi) är en starkt hotad sydöstasiatisk stork. Den anses vara starkt hotad.

黃臉鸛（學名：Ciconia stormi，英語：Storm's Stork），又稱史東氏鸛、暴風鸛，是鸛形目鸛科鸛屬下的一種鳥類。這種鳥類分佈於馬來西亞半島、蘇門答臘、明打威群島及婆羅洲的原始沼澤森林中，以魚類及小型無脊椎動物為食。因其數量似乎本來就不多，加上其棲地被大量砍伐及轉換為棕梠園等原因，被認為是最稀有的鸛之一。 這種鳥類全身主要為黑色及白色，其臉上的黃色區域是其最明顯的特徵，而鳥喙則為橙紅色。生性隱蔽，因此在野外的紀錄及研究並不多。原始的繁殖季節未知，但在樹上所築的窩通常有2—3枚蛋，29天內會孵化，幼鳥在孵化90天後能後飛翔。因其估計不到500隻的極小群體及破碎的棲地，《國際自然保護聯盟瀕危物種紅色名錄》將其列為瀕危物種。