Lelek Meesův (Caprimulgus meesi) je člen čeledi lelekovitých (Caprimulgidae), vědecky popsaný v roce 2004. Je zástupcem komplexu lelků dlouhoocasých vyskytujících se na indonéských ostrovech Flores a Sumba. Dříve nebyl rozpoznán jako samostatný taxon kvůli nedostatku morfologických odlišností, ale Sangster a Rozendaal (2004) jej popsali na základě hlasových projevů, které se výrazně liší od ostatních populací lelků dlouhoocasých na Malých Sundách. Druh je pojmenován po Gerlofu Meesovi, bývalém kurátorovi Přírodovědného muzea v Leidenu.

Der Mees-Nachtschwalbe (Caprimulgus meesi) ist ein Mitglied der Familie der Nachtschwalben (Caprimulgidae), das 2004 wissenschaftlich beschrieben wurde. Sie ist ein Vertreter des Langschwanz-Nachtschwalben-Komplexes auf Flores und Sumba, Indonesien. Aufgrund mangelnder morphologischer Unterschiede wurde sie lange nicht als eigenständiges Taxon erkannt, bis Sangster und Rozendaal (2004) die Art anhand ihrer deutlich abweichenden Lautäußerungen beschrieben. Die Art ist nach Gerlof Mees, dem ehemaligen Kurator des Naturhistorischen Museums in Leiden, benannt.

El chotacabras de Mees (Caprimulgus meesi) es una especie de ave caprimulgiforme de la familia Caprimulgidae endémica de las islas menores de la Sonda. Fue descrito como una nueva especie en 2004.​ Su nombre conmemora a Gerlof Mees, un conservador del Centro de biodiversidad Naturalis. Se encuentra en las islas desde Sumba y Flores hasta Alor.

L'Engoulevent de Mees (Caprimulgus meesi) est une espèce d'oiseaux de la famille des Caprimulgidae.

Il succiacapre di Mees (Caprimulgus meesi) è un membro della famiglia dei Caprimulgidae, descritto per la scienza nel 2004. È un rappresentante del complesso del succiacapre codalunga presente a Flores e Sumba, in Indonesia. Precedentemente non riconosciuto come taxon separato a causa della scarsa distinzione morfologica, Sangster e Rozendaal (2004) hanno descritto questa nuova specie sulla base delle sue vocalizzazioni, che differiscono significativamente da quelle delle razze di succiacapre codalunga residenti in altre isole delle Piccole Isole della Sonda. La specie è dedicata a Gerlof Mees, ex curatore del Museo di Storia Naturale di Leida.

Mees' nachtzwaluw (Caprimulgus meesi) is een vogel uit de familie van de nachtzwaluwen (Caprimulgidae). De soort heeft een beperkt verspreidingsgebied op een paar eilanden binnen de Kleine Soenda-eilanden (Indonesië). De naam is een eerbetoon aan Gerlof Fokko Mees die tussen 1963 en 1991 conservator was van de afdeling vogels van het Rijksmuseum van Natuurlijke Historie.

Lelek sundajski (Caprimulgus meesi) – gatunek ptaka z rodziny lelkowatych (Caprimulgidae). Endemit Indonezji. Nie jest zagrożony wyginięciem. Systematyka Gatunek ten opisali naukowo w 2004 roku holenderscy ornitolodzy George Sangster i Frank Rozendaal. Holotyp to dorosły samiec odłowiony we wrześniu 1975 roku; miejsce typowe to Nisar na wyspie Flores w Indonezji (). Autorzy zbadali też drugi okaz (paratyp) – dorosłego samca złowionego w czerwcu 1932 roku w Mao Marru na wyspie Sumba. Nazwa gatunkowa meesi upamiętnia kustosza Muzeum Historii Naturalnej w Lejdzie Gerlofa Meesa. Nie wyróżnia się podgatunków. Występowanie Lelek sundajski występuje endemicznie na Małych Wyspach Sundajskich należących do Indonezji – stwierdzono go na wyspach Flores, Sumba, Alor i Pantar. Morfologia Długość ciała 25–29 cm. Bardzo podobny do podgatunku C. macrurus schegelii lelka paskogłowego. Status Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje lelka sundajskiego za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern). Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisany został jako pospolity w większości swego zasięgu występowania. Ze względu na brak dowodów na spadki liczebności bądź istotne zagrożenia dla gatunku BirdLife International ocenia trend liczebności populacji jako prawdopodobnie stabilny.

O noitibó-de-mees (Caprimulgus meesi) é um membro da família Caprimulgidae, descrito para a ciência em 2004. É um representante do complexo do noitibó-de-cauda-longa encontrado em Flores e Sumba, na Indonésia. Anteriormente não reconhecido como um taxon separado devido à sua falta de distinção morfológica, Sangster e Rozendaal (2004) descreveram esta nova espécie com base nas suas vocalizações, que diferem significativamente das raças de noitibó-de-cauda-longa residentes noutras ilhas das Pequenas Ilhas da Sonda. A espécie recebeu o nome de Gerlof Mees, antigo curador do Museu de História Natural de Leiden.

Floresnattskärra (Caprimulgus meesi) är en fågel i familjen nattskärror.