The blacksmith tree frog (Boana faber), or smith frog, is a frog species in the family Hylidae. It is found in eastern to southern Brazil, north-eastern Argentina and south-eastern Paraguay. Its natural habitats are tropical humid forests, including forest edges, at elevations of 150–800 m (490–2,620 ft) above sea level. Breeding takes place in temporary and permanent pools (including artificial pools) and slow-moving streams where the frogs make nests.
This is an abundant species throughout its range. Clear cutting of forests remains a threat, whereas the species adapts to selectively logged and second growth forests. It is present in several protected areas. It is not considered threatened by the IUCN.
Translated Descriptions (7)
de
wikipedia
Der Kolbenfinger-Laubfrosch (Boana faber, Syn.: Hypsiboas faber), auch Schmied genannt, ist ein Vertreter aus der Familie der Laubfrösche. Sein Name leitet sich von den Rufen ab, die wie Hammerschläge auf einen Amboss klingen.
es
wikipedia
Boana faber es una especie de anfibios de la familia Hylidae. Habita en el noreste de Argentina, el este y sur de Brasil y el este de Paraguay.
Sus hábitats naturales incluyen bosques tropicales o subtropicales secos y a baja altitud, ríos, marismas de agua dulce, corrientes intermitentes de agua, plantaciones, jardines rurales, zonas previamente boscosas ahora muy degradadas y estanques. Su supervivencia no está en peligro según la IUCN.
fr
wikipedia
Hypsiboas faber est une espèce d'amphibiens de la famille des Hylidae.
nl
wikipedia
Hypsiboas faber is een klimmende kikker uit de familie boomkikkers (Hylidae). Lange tijd behoorde de soort tot het geslacht Hyla. De soort wordt ook wel smidskikker genoemd naar de Engelse naam, omdat de paarroep klinkt als hamerslagen op metaal. De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Maximilian zu Wied-Neuwied in 1821.
pt
wikipedia
O sapo-martelo (nome científico: Boana faber, antiga nomenclatura: Hyla wachei), também conhecido como sapo-ferreiro, é uma espécie de anuro da família Hylidae, que pode ser encontrada no Brasil, na Argentina e no Paraguai. Habita florestas tropicais úmidas e suas áreas de entorno, como a Mata Atlântica e o Cerrado, podendo ser visto também em plantações e florestas secundárias. É arborícola e costuma estar próximo a corpos d'água.
Os machos medem em média entre 8,5 e 9,5 centímetros e as fêmeas entre 9 e 10 centímetros. Possui uma coloração entre o marrom-claro e o cinza, havendo uma linha escura no dorso, com a possibilidade de ocorrerem manchas no entorno. Seus discos adesivos e as membranas interdigitais são grandes e volumosas e os machos possuem um tubérculo no quarto dedo, que se assemelha a um espinho, que é usado em disputas territoriais com outros machos. Seu nome comum é uma alusão ao seu coaxar, que se assemelha com a batida de um martelo em uma bigorna.
Sua reprodução é prolongada, ou seja, os participantes chegam de maneira assincrônica e pode durar até meses. Ocorre durante a estação chuvosa, que costuma ser compreendida pelos meses de dezembro a fevereiro, começando com a construção de ninhos em formato de panela, depois do que os machos vocalizam em seu interior para atrair as fêmeas, que os escolhem de acordo com o ninho. Alguns machos também podem conseguir fêmeas usurpando ninhos já construídos ou simplesmente tomando fêmeas já em reprodução. Durante o amplexo, são depositados de 3 mil a 4 mil ovos num cordão gelatinoso na superfície da água, e depois o macho apresenta cuidado parental e cuida dos ovos até sua eclosão. Após o nascimento dos girinos, eles permanecem na piscina até fortes chuvas, que transbordam o ninho e os levam para corpos d'água maiores, como rios e lagoas, onde completam sua metamorfose no período de um ano.
Possui uma dieta generalista e oportunista, alimentando-se tanto de vertebrados, como outros anfíbios, quanto invertebrados, como besouros, formigas e gafanhotos. Existem relatos de canibalismo na espécie, com indivíduos adultos predando imagos, e com girinos maiores se alimentando dos menores. Pode ser predado por inúmeros animais nos seus diferentes estágios de vida, por meio das baratas-d'água enquanto ainda é larva, e por cobras e outros anfíbios quando adulto. Também pode ser atacado pelos mosquitos do gênero Corethrella, que são atraídos pela sua vocalização.
ru
wikipedia
Квакша-кузнец, или булавоногая квакша (лат. Hypsiboas faber) — вид земноводных из семейства квакш (Hylidae).
Общая длина достигает 9 см. Голова среднего размера, морда почти треугольная. Глаза большие, выпуклые. Кожа крупнозернистая. Задние конечности длиннее передних. Передние лапы отличаются сильным развитием дисков на концах пальца. Они прекрасно действуют наподобие лопаток. Днём верхняя сторона тела глинисто-жёлтая, вдоль середины спины проходит чёрная полоса. Окраска дополняется отдельными неправильными тонкими чёрными чёрточками и точками. На верхней стороне конечностей присутствуют нечёткие тёмные поперечные полосы. Пах охристо-жёлтый, так же как и кожа брюха. В темноте окраска становится красно-коричневой.
Любит тропические и субтропические низменные леса, побережья рек, болота, плантации. Встречается на высоте от 150 до 800 метров над уровнем моря. Кузнецом эта райка названа за свой громкий крик, напоминающий удары молотка по металлу. Спящая днём квакша не закрывает век, а чрезвычайно сужает зрачок, защищая таким образом сетчатку от света. Ночью охотится на различных насекомых, прежде всего, ночных бабочек.
В феврале строит в водоеме кольцеобразный вал из ила, внутри которого оказывается маленький замкнутый бассейн, куда и откладывается икра. Сооружение имеет 30 см в диаметре и 10 см высотой. Строит только самка, самец сидит при этом у неё на спине, совершенно безмолвно. Когда самка строит кольцевой вал, то на поверхности воды время от времени появляется голова и верхняя часть тела «строителя», нагруженного илом. Внутренние стенки вала квакша старательно сглаживает с помощью брюха, горла и передних конечностей. Работа происходит исключительно ночью. Вал сооружается в течение двух ночей, и сразу же или в течение 4—5 дней после окончания постройки в неё откладываются яйца. Через 4—5 дней вылупляются головастики с чрезвычайно большими жабрами, которые развиваются затем в маленьких искусственных водоёмах.
Вид распространён в провинции Мисьонес (Аргентина), значительной территории Бразилии, восточном Парагвае.
sv
wikipedia
Hypsiboas faber är en groddjursart som först beskrevs av Maximilian zu Wied-Neuwied 1821. Hypsiboas faber ingår i släktet Hypsiboas och familjen lövgrodor. IUCN kategoriserar arten globalt som livskraftig. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.