Bartramie dlouhoocasá (Bartramia longicauda) je velký bahňák blízce příbuzný kolihám. Starší názvy zahrnují čejka Bartramova či jespák Bartramův. V Louisianě je hovorově známý jako „papabotte“. Je jediným žijícím zástupcem rodu Bartramia. Rodové jméno i starý český název připomínají amerického přírodovědce Williama Bartrama. Druhové jméno longicauda pochází z latinského longus („dlouhý“) a caudus („ocas“). Název „Bartramův jespák“ zpopularizoval Alexander Wilson, kterého Bartram učil ornitologii a ilustraci přírodnin.

Bartramsklire (Bartramia longicauda) er en vadefugl, der kun er set to gange i Danmark, sandsynligvis som gæst fra Nordamerika. Første gang var 3. november 1920 i Tim ved Ringkøbing, hvor en ung hun blev skudt. Den 8. november 2015 blev arten igen set ved Tipperne i Vestjylland. Bartramskliren er opkaldt efter den amerikanske naturforsker William Bartram (1739–1823). Det videnskabelige artsnavn longicauda betyder 'langhalet' (af latin longus 'lang' og cauda 'hale'). Bartramskliren er nært beslægtet med spoverne, men sættes i sin egen slægt Bartramia.

Der Prärieläufer (Bartramia longicauda) ist eine nordamerikanische Art aus der Familie der Schnepfenvögel. Gattung und Art sind monotypisch. In Europa ist der Prärieläufer ein seltener Ausnahmegast, der vor allem in Großbritannien und Irland verhältnismäßig regelmäßig beobachtet wird. Der wissenschaftliche Name der monotypischen Gattung ehrt den amerikanischen Naturforscher William Bartram.

El correlimos batitú (Bartramia longicauda) o Tibi-Tibé (En Venezuela) es una especie de ave caradriforme de la familia Scolopacidae. Es la única especie de su género y no se reconocen subespecies. Es un ave migratoria que anida en Norteamérica, desde Alaska hasta el sur de EE. UU., e inverna en Sudamérica.

Preeriakahlaaja (Bartramia longicauda) on pohjoisamerikkalainen kahlaaja. Lajin nimesi Johann Matthäus Bechstein 1812. René-Primevère Lesson nimesi suvun William Bartramin kunniaksi 1831. Linnun pituus on 26–28 cm, siipien kärkiväli 64–68 cm ja paino 97–226 g, keskimäärin noin 160 g. Naaras on hieman kookkaampi. Sillä on pitkät keltaiset jalat, pieni pää sekä pitkä nokka ja pyrstö. Höyhenpuku on ruskean eri sävyjen kirjavoima ja maha on valkoinen. Sukupuolet ovat samanvärisiä. Preeriakahlaaja istuu usein näkyvällä paikalla aidantolpan nokassa, puhelinpylvään päässä tai puun latvassa. Pesimäalueena ovat Pohjois-Amerikan keskiosat Luoteis-Alaskasta Kanadaan ja Coloradoon, Oklahomaan, Etelä-Illinoisiin ja Virginiaan. Pesimäalueen laajuus on noin 3,3 miljoonaa neliökilometriä. Maailman populaation koko on noin 350 000 yksilöä. Lajin kanta on nykyisin elinvoimainen, sillä se on osittain toipunut 1800-luvun lopun ja 1900-luvun alun kannanromahduksesta, joka johtui liikametsästyksestä. Se on muuttolintu, joka talvehtii Etelä-Amerikassa, pääasiassa Etelä-Brasiliassa, Uruguayssa, Paraguayssa ja Argentiinassa. Laji tavattiin ensimmäisen kerran Suomessa 1.11.2016 Satakunnan Nakkilassa Leistilänjärven peltoaukealla. Lajin tarkastaa vielä BirdLife Suomen rariteettikomitea. Preeria, heinäpellot, laitumet, lentokentät ja muut lyhytkortiset avomaat. Esiintyy myös vuoristoissa yli kilometrin korkeudella.

La Maubèche des champs (Bartramia longicauda), également appelée Bartramie des champs ou Bartramie à longue queue, est une espèce d'oiseaux Charadriiformes de la famille des Scolopacidae. Elle est l'unique représentante du genre Bartramia. Le nom de genre est un hommage au naturaliste américain William Bartram (1739–1823). Elle mesure entre 26 et 32 cm pour une masse de 98 et 226 g et une envergure de 64 à 68 cm. La Maubèche des champs niche dans les prairies de l'Alaska au Québec. Elle migre vers le sud-est de l'Amérique du Sud pour y passer l'hiver. Elle est occasionnellement présente dans l'ouest de l'Europe et aux Açores. Elle se nourrit d'insectes (e.g. Curculionoidea), de scarabées, de lépidoptères etc.

Il piro piro codalunga (Bartramia longicauda Bechstein, 1812) è un uccello caradriforme appartenente alla famiglia degli Scolopacidi. È un limicolo di dimensioni relativamente grandi, strettamente imparentato con i chiurli, dai quali si distingue soprattutto per il becco più corto e diritto e per le abitudini prevalentemente terrestri. In passato la specie era conosciuta in inglese con i nomi di upland plover («piviere degli altopiani») e Bartram's sandpiper («piro piro di Bartram»), mentre in Louisiana è chiamata colloquialmente papabotte. È l'unico rappresentante vivente del genere Bartramia, il cui nome rende omaggio al naturalista statunitense William Bartram (1739-1823). Anche il nome comune inglese Bartram's sandpiper ricorda questo studioso e fu reso popolare dall'ornitologo Alexander Wilson, che aveva appreso da Bartram i fondamenti dell'ornitologia e dell'illustrazione naturalistica. L'epiteto specifico longicauda deriva dal latino longus, «lungo», e cauda, «coda», in riferimento alla coda relativamente sviluppata che caratterizza la specie. Il piro piro codalunga è uno scolopacide di corporatura slanciata, lungo circa 30 cm, con un'apertura alare di circa 66 cm e un peso medio di 170 g. Presenta un aspetto piuttosto insolito rispetto agli altri limicoli, dovuto soprattutto alla testa piccola e arrotondata, simile a quella di una colomba, sostenuta da un collo lungo e sottile. Il becco è relativamente corto, diritto e sottile, mentre le zampe sono lunghe e di colore giallastro. Il piumaggio delle regioni superiori è fittamente screziato e marmorizzato di nero e bruno, una colorazione che assicura un efficace mimetismo tra le erbe delle praterie. Il collo presenta numerose striature bruno scure, che si prolungano sul petto e lungo i fianchi. Il ventre e le copritrici sottocaudali sono invece bianchi, creando un netto contrasto con le parti superiori più scure. La coda è relativamente lunga rispetto a quella di molti altri scolopacidi, caratteristica alla quale fa riferimento il nome scientifico. Intorno agli occhi è presente un sottile anello biancastro, mentre le zampe gialle, particolarmente sviluppate, permettono all'animale di muoversi agevolmente tra la vegetazione erbacea. Nel complesso, la silhouette slanciata, il collo lungo, la testa arrotondata e la postura eretta rendono il piro piro codalunga facilmente riconoscibile, soprattutto quando si trova posato su un palo o su un altro punto sopraelevato.

マキバシギ（牧場鴫、学名：Bartramia longicauda）は、チドリ目シギ科に分類される鳥類の一種。

Bartrams ruiter (Bartramia longicauda) is een steltloper uit de familie strandlopers en snippen (Scolopacidae). Zijn naam is een eerbetoon aan de Amerikaanse natuuronderzoeker William Bartram (1739 – 1823).

Preriowiec (Bartramia longicauda) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny bekasowatych (Scolopacidae), jedyny przedstawiciel rodzaju Bartramia. Jest to gatunek monotypowy. Morfologia Długość ciała 26–32 cm; masa ciała 98–226 g; rozpiętość skrzydeł 64–68 cm. Głowa mała, duże oczy, cienka szyja. Tułów stosunkowo do reszty ciała jest duży. Ogon długi, wystaje poza złożone skrzydła. Nogi długie i żółte, dziób prosty, żółty. Wierzch ciała brązowy, spód jasny. Kiedy leci, widać długie, ciemno zaostrzone skrzydła. Zasięg, środowisko Prerie, otwarte łąki północno-zachodniej, środkowej oraz środkowo-wschodniej części Ameryki Północnej. Zimuje od Boliwii, Paragwaju i południowej Brazylii po środkową Argentynę. Zakłada gniazda na preriach, terenach rolniczych, pastwiskach, górskich łąkach, suchej tundrze oraz innych obszarach porośniętych trawą. Zachowanie Po wylądowaniu przez chwilę trzyma skrzydła uniesione do góry. Lubi siadać na skałkach lub pagórkach. Migruje nocami w grupach. Status Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje preriowca za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern) nieprzerwanie od 1988 roku. W 2017 roku organizacja Partners in Flight szacowała liczebność populacji na 750 tysięcy dorosłych osobników. Trend liczebności populacji uznawany jest za wzrostowy.

A Bartramia longicauda, comummente conhecida como maçarico-do-campo, é ave limícola da família Escolopacídeos. Esta espécie nidifica na América do Norte (Alasca, Canadá e centro dos EUA) e inverna na América do Sul, sendo muito rara na Europa.

Бартрамия, или длиннохвостый песочник (лат. Bartramia longicauda) — птица семейства бекасовых. Вид назван в честь американского натуралиста Уильяма Бартрама (1739—1823). Длина тела составляет от 26 до 32 см, а вес — от 98 до 226 г. В сравнении с длиной тела голова выглядит маленькой. Прямой и тонкий клюв длиной с голову, его вершина слегка изогнута вниз. Глаза большие и тёмные. Лицо и горло светло-бежевого цвета без рисунка. Бока шеи и с тонкими пестринами коричневого цвета, на груди имеются каплеобразные пятна. Брюхо и подхвостье бледного кремового цвета. Спина и кроющие крыла коричневые с тёмными полосами и кремовыми вершинами пера. Хвост тёмно-коричневый с белой каймой. Ареал вида простирается с северо-запада Аляски, Юкона и Британской Колумбии в южном направлении до Орегона и оттуда на Великие Равнины и Великие озёра до запада Вирджинии и Мэриленда. Регионы зимовки находятся в Южной Америке и простираются с юга Бразилии до юга Аргентины и Чили. Перелёт из областей гнездования начинается в августе-сентябре. Первые зимующие птицы прибывают в южноамериканские пампасы уже в конце сентября. Отстающие ещё наблюдаются в Северной Америке вплоть до ноября. Отлёт начинается с начала марта. Как правило, птицы достигают своей области гнездования в апреле и соответственно на севере области распространения в мае. Бартрамия гнездится на низкотравных лугах, в прериях и на травянистых болотах. В период перелёта встречается также в саваннах и на открытых полях, а также на пампасах, аэродромах и площадках для игры в гольф.

Piparsnäppa (Bartramia longicauda) är en stor nordamerikansk vadare inom familjen snäppor. Den är nära besläktad med spovarna i Numenius och placeras som ensam art i sitt släkte Bartramia.